“สุราหนึ่งไห แลกกับชื่อของเจ้า”
เจียงหลีถือไหสุราไว้ในมือ แล้วมองชายหนุ่มรูปงามด้วยแววตาขบขัน…ไม่ ควรจะเรียกว่า…วิญญาณร้ายรูปงามมากกว่า
ความเจ้าเล่ห์ในแววตาของนาง ไม่รอดพ้นสายตาของเว่ยจี๋
แต่เขาก็ยังคงไม่สามารถยับยั้งชั่งใจในความยั่วยวนของสุราได้ หลังจากพยายามดิ้นรนครู่หนึ่ง เขาจึงเอ่ยปากบอกชื่อตนเอง “เว่ยจี๋”
“เว่ยจี๋หรือ” เจียงหลีพึมพำในลำคอ และนางก็รักษาสัญญาโดยการโยนเหล้าให้คนที่อยู่บนต้นไม้หนึ่งไห
ชื่อนี้ไม่เป็นที่รู้จักมานานแล้วและไม่มีใครเคยเรียกชื่อนี้
เมื่อได้ยินเจียงหลีเอ่ยเรียกชื่อนี้ เว่ยจี๋ก็แทบจะลืมรับไหเหล้าไปเสียแล้ว
โชคดีที่เขาตอบสนองในนาทีสุดท้ายและเก็บไหเหล้าที่เกือบจะหกและถือไว้ในฝ่ามือของเขา
เมื่อสุราชั้นเลิศได้มาอยู่ในมือ ก็ยิ่งหอมหวนชวนมัวเมามากยิ่งขึ้น
เว่ยจี๋สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วอดชิมหนึ่งอึกมิได้
เมื่อสุราชั้นเลิศรสนุ่มหอมละมุนไหลลงคอ เมื่อกลืนเข้าไปก็น้ำลายสอ รสชาติที่คั่งค้างในโพรงปากไร้ที่สิ้นสุด เว่ยจี๋ลืมตา ดวงตาของเขาเบิกโพลงด้วยความตื่นเต้น และเขาก็อดไม่ ได้ที่จะชมเชย “ช่างเป็นสุราชั้นเลิศจริงๆ
