อยู่ล่ะ” เว่ยจี๋ยังคงชักชวนต่อไป
เจียงหลีหันกลับไปมองเขา ทันใดนั้นนางก็เอ่ยถาม “ข้าเห็นว่าเจ้าดูเป็นคนรักอิสระ แต่ทำไมถึงได้มีกิเลสในใจเล่า ทั้งยังมาอยู่ที่แห่งนี้อีก”
เมื่อเอ่ยถึงเรื่องนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเว่ยจี๋ก็พลันหายไปหมดสิ้น น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาเหลือคนา “นี่ไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า”
เจียงหลีเบะปากบ่นพึมพำ “เจ้าบอกเองไม่ใช่หรือ ให้ข้าร่วมดื่มเหล้าและสนทนา”
เว่ยจี๋หันไปมองนางดวงตาเป็นประกาย จู่ๆ เขาก็แสยะยิ้ม “ที่นี่ก็มีคนมีชีวิตมาน้อยมาก ข้าอยู่ที่นี่อย่างโดดเดี่ยว แล้วก็ไม่รู้ว่าอยู่มานานแค่ไหนแล้วข้าเห็นว่าเจ้าสวยดี มิส สู้อยู่ที่นี่เพื่อเป็นภรรยาของข้า”
ซวยแล้ว
เจียงหลีเบิกตาโตด้วยความตระหนกตกใจ
จากนั้นก็มีพลังแปลกประหลาดดึงดูดเข้ามา ในระหว่างที่นางกำลังหายใจอยู่ นางก็ถูกดึงเข้าไปในสุสานเดียวดายนั่นเสียแล้ว…
