คนนี้จะปาไหเหล้าแตกไปเสียก่อนแน่
“ในเมื่อรู้แล้ว จะคิดถึงเรื่องไร้สาระพวกนั้นทำไม อยู่ที่นี่ดื่มเหล้าเป็นเพื่อนข้า พูดคุยกับข้าก็ดีเหมือนกัน” เว่ยจี๋ยังคงจับจ้องไหเหล้าในมือของเจียงหลีอยู่ตลอดเวลา ในขณะที พูดด้วยน้ำเสียงเจือความเย็นชา
“ไม่ดี”
เจียงหลีส่ายหน้า
นางตอบโดยไม่ลังเลสักนิด จึงทำให้เว่ยจี๋มีสีหน้านิ่งค้าง แล้วมองนางด้วยสายตาแปลกๆ “ข้างนอกมีดีอะไร เต็มไปด้วยภัยอันตรายทุกหย่อมหญ้า มีผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วนที่พยายามทำให้เจ้าอยู ท่ามกลางความเป็นความตาย และความทุกข์ยากลำบาก”
“ก็ใช่น่ะสิ” เจียงหลีพยักหน้า เห็นด้วยกับถ้อยคำของเขา “แต่ทว่า ข้างนอกก็ยังมีคนรอข้าอยู่ ข้าจำเป็นต้องกลับไป แล้วมีหน้าที่ที่ข้าต้องรับผิดชอบ”
“เหอะ” เว่ยจี๋สบถเสียงเย็นอย่างไม่พอใจ เขาเห็นคำพูดที่ฟังดูสูงส่งและน่าเกรงขามเช่นนั้นมามากมายแล้ว
“ก่อนหน้านี้เจ้ายังชมว่าข้ารูปงามอยู่เลย อยู่ที่แห่งนี้ มีคนงามมีสุราชั้นเลิศ แล้วยังไม่มีคนไม่มีมารมาคอยก่อกวนพวกเรา ไม่มีใครทำร้ายเจ้า ที่นี่ราวกับสวรรค์ ทำไมเจ้าถึงไม่อยากอ
