ี้ อยากให้เขาไปทิศตะวันออก แต่เขากลับเลือกเดินไปทางทิศตะวันตก แม้ขณะนี้เขาจะรู้สึกราวกับโดนแมวข่วนหัวใจ อยากรู้ชื่อสุ รานี้ เขาก็ไม่ยอมประนีประนอมเจียงหลีแล้วเช่นกัน
“หึ หากรู้ว่าที่นี่คือที่ไหน แล้วจะมีความหมายอะไร ถึงอย่างไรเจ้าก็ออกไปไม่ได้อยู่แล้ว เจ้าหนีไม่พ้นหรอก” เว่ยจี๋หัวเราะเย็นชา
ดวงตาหงส์คู่คมหรี่ลงจ้องเจียงหลี ในม่านตาเต็มไปด้วยแววล้อเล่น
“ข้ารู้” เจียงหลีพยักหน้า
สีหน้ายังคงเรียบนิ่งเป็นปกติ
“เจ้ารู้หรือ” เว่ยจี๋ยิ้มเย็นเยียบ
ไร้สาระ!
ถ้าไม่ใช่เพราะไม่สามารถออกไปได้ นางจะนั่งที่นี่อย่างสง่างามสบายใจ และประลองปัญญากับวิญญาณชั่วร้ายที่ไม่รู้ว่าอายุกี่ปีอย่างนั้นหรือ
เจียงหลียกสุราขึ้นจิบอีกครั้ง สุราที่เอ่อล้นล้นไหลลงมาที่มุมริมฝีปากของนาง และนางก็ยกมือขึ้นโดยปล่อยให้แขนเสื้อดูดซับน้ำจัณฑ์
ฉากนี้ทำให้ผู้ที่ชื่นชอบร่ำสุราอย่างเว่ยจี๋รู้สึกเจ็บใจยิ่งนัก จนอยากจะบีบคอเจียงหลีให้ตายเพื่อฉกฉวยสุราในมือของนาง แต่ก็เกรงว่าจะโหดร้ายเกินไป
โชคดีที่เขายังพอมีสติสัมปชัญญะอยู่บ้าง
เขากลัวว่าตนเองจะวู่วามลงมือกะทันหัน แล้วผู้หญิงเจ้าเล่ห์
