ึกมาร ข้าตอบผิดตรงไหน” เว่ยจี๋พูดอย่างมั่นใจเต็มปาก
เจียงหลียิ่งหัวเราะเยาะดังขึ้น “เจ้าก็รู้ดีแก่ใจนี่ ว่าข้าไม่ได้ถามถึงสิ่งนี้”
“นั่นก็เป็นเพราะเจ้าไม่ถามให้ชัดเจนเองนี่นา แล้วจะเอาอะไรกับข้าอีก” เว่ยจี๋ยังคงยืนกรานมั่นใจ
เจียงหลีกระตุกคิ้วเล็กน้อย จู่ๆ นางก็ยิ้มยั่วยวนแล้วเอ่ยถาม “เจ้าคงอยากรู้ชื่อสุรานี่ใช่ไหม”
“ถูกต้อง!” เว่ยจี๋ยอมรับ
จากนั้นถ้อยคำของเจียงหลีก็ทำให้เขาเกือบตกลงมาจากต้นไม้
“ลืมแล้ว”
เจียงหลีพูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่สะทกสะท้านใจเลยสักนิด
“เจ้าหลอกข้า!” เว่ยจี๋เผยสีหน้าดุร้าย
เจียงหลีถอนสายตากลับมายิ้มให้แก่เขา รอยยิ้มนี้ยั่วยวนมิมีที่เปรียบดั่งดอกไม้บานสะพรั่ง “อยากให้ข้าจำขึ้นมาได้นั้นง่ายมาก”
“…”
เว่ยจี๋ตกตะลึงให้กับรอยยิ้มนี้ ใบหน้ารูปงามของเจียงหลีทำให้เขารู้สึกหวั่นไหวในใจ แต่ทว่า เขาก็ได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เพราะเจียงหลีกำลังใช้วาจาควบคุมอยู่เหนือเขา
หากอยากรู้ชื่อสุราชนิดนี้ ก็ต้องยินยอมให้ความร่วมมือกับสตรีจอมเจ้าเล่ห์คนนี้ และตอบคำถามเป็นที่พอใจให้นาง
แต่ทว่าเว่ยจี๋ก็เป็นเจ้าลาแสนซื่อบื้อตั้งแต่เกิดอยู่แล้ว
บางคนตั้งความหวังให้เขาเป็นแบบนั้น แต่เขากลับเป็นแบบน
