าว่าเขาน่าจะเป็นพวกขี้เมา ดังนั้นนางจึงได้หยิบเอาสุราออกมาหยั่งเชิงเขา
คิดไม่ถึงว่านางจะสามารถตกเบ็ดได้นางเงือกจริงๆ
“คิดดีแล้วหรือยัง”
เมื่อเห็นว่าเจียงหลีเงียบไป เว่ยจี๋ก็เป็นฝ่ายเร่งเร้าเสียเอง
สุราชั้นเลิศต้องมีชื่อเรียกที่ไพเราะ สุราชั้นเลิศเช่นนี้ เขาจึงใจร้อนอยากรู้ชื่อของมันเป็นธรรมดา
เมื่อถูกเขาเร่งรัด เจียงหลีจึงพยักหน้า จากนั้นจึงเอ่ยถาม “ตกลงที่นี่คือที่ไหนกันแน่”
เว่ยจี๋ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ ใบหน้ายิ่งดูงดงามยิ่งขึ้น “ที่นี่ก็คือดินแดนผนึกมารอย่างไรเล่า”
เมื่อถูกหลอก เจียงหลีก็ไม่โกรธ เพียงแต่แสยะยิ้มเย็นแล้วไม่สนใจเขาอีก จากนั้นนางจึงยกสุราขึ้นดื่มเองลำพัง นางไม่เหมือนเว่ยจี๋ที่มีเพียงสุราไหเดียว นอกจากนางจะมีสุราหนึ่ง งไหในมือนี้แล้ว ในกระเป๋าวิเศษของนางยังมีอีกไม่น้อย
เว่ยจี๋เห็นนางเงียบไปจึงหน้านิ่งขรึมลงอย่าอดไม่ได้ “เจ้าหลอกข้า!”
เจียงหลีหัวเราะเยาะแล้วหันไปมองใบหน้ารูปงามของเขาที่มืดครึ้มลง “ตกลงเจ้าหลอกข้า หรือข้าหลอกเจ้ากันแน่”
“ข้าจะหลอกเจ้าได้อย่างไร เจ้าถามข้าว่าที่นี่คือที่ไหน ข้าก็ตอบไปแล้วไงว่าคือดินแดนผน
