นเหนือสุสานเดียวดาย
“เด็กเวร! ข้าพูดกับเจ้าดีๆ แต่เจ้ากลับมาพังบ้านข้า!” น้ำเสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง แต่มิได้เป็นมิตรเหมือนเมื่อครู่
“เวรแล้ว! ใครล่ะนั่น!” กงเสวี่ยฮวาตกใจกับภาพประหลาดนี้ไม่เบา “หากมีปัญญาก็อย่าเอาแต่หลบซ่อนหลอกคนอื่นเลย อยากมีเรื่องก็ออกมา สู้กับข้าสักตั้งให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย!”
“เหอะ!”
หลังจากได้ยินคำสบถเสียงเย็น สีหน้าของกงเสวี่ยฮวาก็เผยถึงความหวาดกลัวและสั่นสะท้าน เขาไม่สามารถควบคุมพลังวิญญาณในร่างกายของเขาและถอยกลับไป ตัวเขาเองไม่มีทางเคลื่อนไหว ราวกั บไร้พลังวิญญาณก็มิปาน
บนหลุมศพเดียวดาย ร่างหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้น นั่งไขว่ห้างในอากาศและหัวเราะติดตลก
กงเสวี่ยฮวาหายใจติดขัด ดวงตาเบิกกว้าง มองชายชราจอมซกมกข้างหน้า แล้วเอ่ยปากตะโกนเสียงลั่น “วิญญาณชั่วร้าย!”
“อืม นับว่าเจ้ายังพอมีความรู้อยู่บ้าง” ชายชราซกมกไม่ปฏิเสธถ้อยคำของกงเสวี่ยฮวา
จากนั้นเขาจึงยอมรับ กงเสวี่ยฮวากลับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก และสีหน้าก็ดูย่ำแย่
ชายชราซกมกคนนี้ เป็นวิญญาณชั่วร้ายที่แข็งแกร่งกว่าที่เขาเคยเจอก่อนหน้านี้
“แหะๆ ท่านอาวุโส ข้าน้อยมิรู้ความ มารบก
