เขาเข้าหูเจียงหลี แต่แลกมาได้แค่เพียงรอยยิ้มที่เหยียดหยามของนาง “ในม่านพลังนี้ ข้าก็แค่ถูกกิเลสเข้าครอบงำ ข้าที่ไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าเจ้า และการฆ่าเจ้าก็ไม่ใช่ความตั้งใจของข้าตั้งแต่แรกอยู่แล้ว”
“เจ้า!”
อวิ๋นซู่โกรธจนกระอักเลือดออกมา
เดิมทีนี่เป็นข้ออ้างที่เขาจะเอามาใช้กับเจียงหลี แต่ตอนนี้กลับถูกเจียงหลีแย่งเอามาใช้กับเขาแทน
เจียงหลีจ้องมองสีหน้าที่ลนลานของเขาด้วยแววตาที่เยือกเย็น แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ฆ่า!”
ที่ตามมาติดๆ กับคำพูดของนางคือพลังสังหารสีแดงเลือดจากบนฟ้าพุ่งไปหาอวิ๋นซู่
“อย่า! หยุดก่อน! ข้าจะไม่ฆ่าเจ้าแล้ว!” จิตสังหารที่น่ากลัวและเยือกเย็นยังไม่ทันเข้าไปใกล้ ก็ทำให้ผิวของอวิ๋นซู่เจ็บปวดไปหมด แผลบนผิวหนังของเขาก็ค่อยๆ เปิดออก
“สายไปแล้ว” เจียงหลีมองเขาด้วยแววตาที่เย็นชา
คนๆ นี้คิดอยากจะฆ่านาง ตอนนี้รู้แล้วว่าไม่สามารถฆ่านางได้ แล้วคิดอยากจะเอาชีวิตคืนอย่างนั้นรึ คิดว่านางใจดีนักรึอย่างไร!
อ้ากกก!
อักษรคำว่าฆ่าตัวสีแดงเลือดตกลงไปบนตัวเขาอย่างแม่นยำ และเข้าไปในร่างกายของเขา
ต่อให้เขาระเบิดพลังป้องกันที่แข็งแกร่งที่สุดออกมาในชั่วพริบตาสุดท้ายก็ไม่สามารถป้องกันได้
แสงสีแดงเลือด
