บทที่ 412 แดนมงคลเสวียนตู
ณ พระราชวังมังกร ลวี่หยางก้าวออกจากคลังสมบัติเบื้องในอย่างไร้สุ้มเสียง
ซั่วฮ่วนผู้รู้ใจ รีบปิดประตูตามหลังให้เรียบร้อย แล้วลวี่หยางก็เห็นอีกฝ่ายยื่นมือไปบิดหัวมังกรที่ประดับอยู่เหนือประตูออกมาเงียบๆ ก่อนจะสอดเก็บลงกระเป๋าตนเอง
ท่าทางคล่องแคล่ว ชำนาญดุจเป็นหนึ่งเดียวกับการกระทำ
ลวี่หยางเห็นดังนั้นก็ขมวดคิ้วทันที มือไม้เช่นนี้ไม่สะอาดเสียเลย ไปเรียนแบบใครมา? หากมีผู้ใดล่วงรู้เข้า คงนึกว่าเรามาที่นี่เพื่อกอบโกยสมบัติ!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็ตัดสินใจจะตำหนิซั่วฮ่วนอย่างจริงจังสักครั้ง
“ทำของปลอมมาติดกลับไป!”
อีกด้านหนึ่ง ซั่วฮ่วนก็รู้สึกได้ถึงสายตาเหยียดหยามของลวี่หยาง…
คราแรก ซั่วฮ่วนยังนึกว่าลวี่หยางไม่พอใจตนเรื่องใดอยู่ กำลังจะกล่าวขอรับโทษอยู่แล้ว ทว่าเมื่อได้ยินวาจานั้นกลับพลันเข้าใจในบัดดล
‘แท้จริงแล้วรังเกียจข้าว่าไม่มืออาชีพพอ!’
เป็นตนเองที่คิดเล็กคิดน้อยเกินไปแล้ว!
“เป็นความผิดของข้าน้อยเองขอรับ”
ซั่วฮ่วนรีบประสานมือคารวะ จากนั้นก็หยิบเหล็กล้ำค่าชิ้นหนึ่งขึ้นมาหลอมเป็นหัวมังกร ถอดแบบทั้งรูปทรงและท่วงท่าให้ละม้ายกับของเดิมทุกประการ แล้วอาบพลังวิชาเรืองรองลงไปชั้นหนึ่ง ให้แลดูราวกับของวิเศษล้ำค่าผลิตจากฝีมือช่างชั้นยอด แล้วจึงนำไปติดตั้งกลับเข้าประตูดังเดิม
“เช่นนี้ก็พอจะได้”
ลวี่หยางจึงพยักหน้าเล็กน้อย แล้วโบกมือคราหนึ่ง ภายใต้การนำของเทียนฉิว พวก
