บทที่ 411 ข้าช่างเป็นผู้มีเมตตายิ่งนัก
เมื่อเห็นหน้าตาแท้จริงของเครื่องเขียนทั้งสี่แล้ว ลวี่หยางก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเก็บกวาดไว้โดยพลัน
‘รูปลักษณ์ภายนอกของเครื่องเขียนทั้งสี่มิใช่เพียงแค่ดูดี แต่แท้จริงเป็นหนึ่งในรูปแบบของผนึก หากโลหิตมิถึงเกณฑ์ เกรงว่าคงเปิดผนึกนำสมบัติออกมาไม่ได้เลย’
‘ที่แท้เช่นนี้เอง…นี่แหละคือคุณประโยชน์แท้จริงของสายเลือดมังกรแท้!’
ก่อนหน้านี้เขยังแอบเคลือบแคลงอยู่ในใจ ว่าสายเลือดมังกรแท้ก็ไม่ต่างอะไรกับเวอร์ชันราคาถูกของเซียนวิญญาณโดยกำเนิด แล้วเหตุใดจึงนับว่าเป็นพรสวรรค์สีทอง
บัดนี้มองย้อนกลับไป…ก็ต้องยอมรับว่าการตัดสินของคัมภีร์ร้อยชาตินั้นช่างแม่นยำยิ่งนัก
คุณประโยชน์ของสายเลือดมังกรแท้ แท้จริงหาใช่เรื่องของการเพิ่มพูนใดๆ หากแต่คือการที่เขาสามารถสืบทอดทรัพย์สมบัติของตระกูลมังกรได้อย่างถูกต้องตามธรรม!
‘สมบัติในคลังนี้ แทบทุกชิ้นล้วนมีผนึกประทับไว้ ต้องเป็นสายเลือดแท้มังกรเท่านั้นจึงจะเปิดได้ แม้แต่เลือดผสมยังใช้ไม่ได้ ต้องเป็นเชื้อสายตรงของจ้าวมังกร เช่นเทียนฉิวเท่านั้น หากข้าขาดพรสวรรค์สายเลือดมังกรแท้ แม้ได้เข้าคลังสมบัตินี้ ก็ทำได้เพียงทอดตามองทะเลอันกว้างไกลอย่างอ้างว้าง’
“ดีนัก ดีจริง…”
ลวี่หยางกล่าวชมด้วยน้ำเสียงชื่นใจ ก่อนจะเก็บคัมภีร์ถ้อยคำสวรรค์แสงมังกรเข้าสู่อ้อมแขน แล้วนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือเก็บโต๊ะเขียนหนังสือที่ใช้วางสมบัตินั้นไปด
