บทที่ 410 ปล้นชิงวังมังกร
เผ่าพันธุ์มังกรแท้มั่งคั่งถึงเพียงใด?
ผู้คนมากมายล้วนรู้ดีว่าเผ่ามังกรแท้นั้นมั่งคั่ง เพราะคือเชื้อสายสูงส่งแห่งฟ้าดิน ประกอบกับสืบสานมายาวนาน อีกทั้งยังมีเจินจวินคอยกำกับเฝ้าระวัง จึงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะตกอยู่ในฐานะขัดสน
ทว่า…มั่งคั่งเพียงใดกันแน่?
เรื่องนี้เผ่ามังกรแท้กลับเก็บงำไว้แน่นหนา ไม่เคยมีข่าวรั่วไหลแม้แต่น้อย จนกระทั่งวันนี้…ลวี่หยางจึงได้ประจักษ์ด้วยตาตนเอง
เมื่อย่างเข้าสู่คลังสมบัติ
สิ่งที่ไม่คาดคิดคือ คลังสมบัติแห่งนี้หาได้ใหญ่โตโอฬารไม่ หากแต่เป็นเพียงห้องขนาดย่อม ตั้งโต๊ะเขียนหนังสือหนึ่งตัว พร้อมชั้นหนังสือซ้ายขวาอย่างละหนึ่งข้าง
จากนั้นลวี่หยางก็ถึงกับตะลึงงัน
เขามองเห็นชัดถนัดตา…โต๊ะเขียนหนังสือ ชั้นวางเหล่านั้นล้วนเป็นไม้ และบนเนื้อไม้นั้นกลับปรากฏกระแสแห่งเซียนวิญญาณที่ลวี่หยางคุ้นเคยอย่างยิ่ง!
‘เหล่านี้คือครรภ์ที่ตายแล้วแห่งเซียนวิญญาณ? ไม่อาจฟักบ่ม ไม่อาจถือกำเนิด สุดท้ายกลับตายสิ้นในครรภ์…โต๊ะเขียนหนังสือและชั้นวางทั้งหมดนี้คือไม้เจี่ย? ใช่แน่! ล้วนสร้างขึ้นโดยยึดครรภ์ที่ตายแล้วของเซียนวิญญาณไม้เจี่ยเป็นฐาน!’
ฟุ้งเฟ้อเกินประมาณ!
วัสดุระดับนี้ เพียงหนึ่งก็เพียงพอสำหรับหลอมเป็นของวิเศษชั้นเลิศในหมู่สมบัติเซียน หรือแม้แต่นำมาใช้หลอมกลืนเป็นดาวฟ้าศักดิ์สิทธิ์พิภพลี้ลับก็ยังเหลือเฟือ!
ทว่าแม้เป็นเช่นนั้น สิ่งเหล่านี้กลับมีหน้าที่เพียง…วา
