บไป พระมหาอินฮูยิ้มสดใสมากขึ้น “เมื่อครู่นี้พวกเจ้าก็ได้ลองดูแล้ว รสชาติของการที่ถูกกิเลสครอบงำเป็นอย่างไร”
“…”
“…”
คำพูดนี้ทำให้เจียงเฮ่าและกงเสวี่ยฮวาที่โดนมากับตัวเองสีหน้าไม่สู้ดีนัก
ความรู้สึกแบบนั้น ทั้งชีวิตนี้ของพวกเขาก็ไม่คิดอยากจะลองอีก
“จิตใจ…” เจียงหลีพูดพึมพำ
“เช่นนั้น…ถ้าพวกเราถูกขังอยู่ที่นี่ แล้วจะเป็นอย่างไร” ไหวปี้มองซ้ายมองขวาแล้วถามขึ้นมา
แต่ครั้งนี้พระหมาอินฮูกลับส่ายหน้า “ไม่รู้ ใครจะรู้ว่าวิญญาณร้ายเหล่านั้นจะทำอะไรกับพวกเราล่ะ”
“ข้าไม่เชื่อว่าจะออกไปไม่ได้!” หันเหยากวงส่งเสียงแสดงความไม่พอใจ แล้วโจมตีใส่ม่านใสอีกครั้ง ลูกศิษย์ของวังเทียนอู่กงทั้งสามคนนั้นต่างก็พากันโจมตีเช่นกัน
จิตใจอะไรกัน ซับซ้อนเกินไปแล้ว
สิ่งที่พวกเขาเชื่อถือที่สุดก็คือพลังของตัวเอง
แต่น่าเสียดาย ไม่ว่าจะโจมตีเท่าไหร่ ม่านใสก็ไม่ได้รับความเสียหายใดๆ เลย
ในตอนนี้เจียงหลีเดินไปข้างๆ พระมหาอินฮู แล้วถามด้วยรอยยิ้มหยอกเย้าว่า “ที่ท่านทั้งหลายสวดคาถาสุขาวดีอยู่ตรงนี้ก็เพื่ออยากจะปลดปล่อยวิญญาณคนตายที่ยังไม่ละซึ่งกิเลสใช่ห หรือไม่”
พระมหาอินฮูยิ้ม
