ียงหลีก็คือการตัดขาดการเชื่อมต่อกันระหว่างกงเสวี่ยฮวากับม่านใสนี้
แต่ทว่าในขณะที่มือของเจียงเฮ่าเพิ่งจะแตะโดนข้อมือของกงเสวี่ยฮวา ร่างกายของเขาก็แข็งทันที ตกอยู่ในสภาพเดียวกันกับกงเสวี่ยฮวา
เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดนี้ ทำให้ผู้คนหรี่ตาลง แต่เจียงหลีมือไวตาไว ปล่อยแส้จูเสียออกมาแล้วสะบัดออกไปรัดที่ข้อมือของกงเสวี่ยฮวาที่สัมผัสกับม่านโปร่งแสงอยู่แล้วดึงออกอย่างแรง
“ได้สติแล้ว!”
เจียงหลีตะโกนขึ้น แส้ดึงมือของกงเสวี่ยฮวาออกมา ร่างกายของทั้งสองคนถอยหลังอย่างรวดเร็ว
และในขณะเดียวกัน เสียงของเจียงหลีเหมือนเสียงฟ้าผ่าดังระเบิดในหัวของพวกเขา ทำให้ภาพเหตุการณ์มากมายทั้งหมดหายไป
“เมื่อครู่นี้…ข้า…”
กงเสวี่ยฮวาได้สติทันที แต่กลับปวดเมื่อยและหมดเรี่ยวแรงไปทั้งตัว เหมือนว่าไปต่อสู้กับคนอื่นเป็นร้อยๆ รอบมาอย่างไรอย่างนั้น
“นายน้อยกง ท่านไม่เป็นไรใช่หรือไม่”
คนของวังเทียนอู่กงต่างพากันล้อมเข้ามา
เจียงหลีใช้มือข้างหนึ่งประคองเจียงเฮ่าที่ถอยมา แล้วถามด้วยความห่วงใยเช่นกัน “พี่ใหญ่ พี่เป็นอย่างไรบ้าง” คนฮวงเสินทั้งสามก็รีบเข้ามา
เจียงเฮ่าส่ายหัวด้วยสีหน้าที่ยังหวาดผวาอยู่ แล้วยิ้มปลอบเจียงหลี “ข้าไม่เป็นไร เพี
