ลื่อนของพวกเขาดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆ ทุกคนต่างพากันหันไปมองพวกเขา
“ไม่นึกเลยว่าพวกคนเลวเหล่านี้จะแอบหนีไป!” กงเสวี่ยฮวาพูดด้วยสีหน้าเกลียดชัง
แต่ทว่าคนของป้อมปราการเฟยอวิ๋นทั้งห้าเพิ่งจะพุ่งขึ้นไป วิญญาณชั่วร้ายเหล่านั้นที่เปลี่ยนเป็นพลังงานสีเทาก็แผ่กระจายไปบนท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง
ตู้มมมม!
ทั้งห้าคนชนเข้ากับร่างพลังงานอย่างแรง ทำให้พลังงานสีเทาที่ปกคลุมด้านบนสะเทือนจนเกิดคลื่นเป็นชั้นๆ ผลที่ตามมาก็คือทั้งห้าคนก็กระเด็นกลับมาที่เดิมแล้วตกมาอยู่บนทุ่ งราบ
“ฮ่าๆๆๆ…หนีสิ! หนีต่อสิ!” กงเสวี่ยฮวาหัวเราะลั่นอย่างไม่ปิดบัง
อวิ๋นซู่สีหน้ามัวหมองดูไม่ได้เลย แล้วมองกงเสวี่ยฮวาด้วยสายตาดุดัน “เจ้าจะลำพองอะไร ตอนนี้พวกเราก็ไม่มีใครออกไปได้!”
พลังงานสีเทาในตอนนี้ได้กลายเป็นม่านครึ่งวงกลมปิดล้อมพวกเขาให้อยู่ในทุ่งราบนี้
“ไม่เป็นไร ไม่ใช่ว่ายังมีคนของป้อมปราการเฟยอวิ๋นอยู่เป็นเพื่อนหรอกหรือ” กงเสวี่ยฮวาหัวเราะเยาะ
เจียงหลีคิดแล้วคิดอีก ก้าวเท้าออกมา แล้วเดินไปข้างหน้า
พอนางขยับ เจียงเฮ่าก็ตามอยู่ติดๆ
กงเสวี่ยฮวาก็ไม่มีอารมณ์ทะเลาะกับอวิ๋นซู่แล้
