ูแล้ว เป็นเวลาหนึ่งเดือนแล้วที่นางได้เข้ามายังดินแดนผนึกมารแห่งนี้
เจียงหลีขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่แน่ใจเล็กน้อย เวลาในดินแดนนี้คลุมเครือเกินไป
“เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ ประเดี๋ยวก็ขมวดคิ้ว ประเดี๋ยวก็ทำหน้าบึ้งตึง” ไหวปี้มองไปที่เจียงหลีตลอด ไม่พลาดการเปลี่ยนแปลงใดๆ ของสีหน้านาง
เจียงหลีลืมตาขึ้นมองนาง พลิกแผนที่ขึ้นมา แล้วพูดอย่างแผ่วเบา “ไม่มีอะไร เจ้าเคยเจอใครมาก่อนหรือไม่”
ไหวปี้ส่ายหน้าช้าๆ “ยกเว้นเจ้าและจู๋เยี่ยนข้าไม่ได้พบใครเลย” เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ตาของไหวปี้ก็กังวลเล็กน้อยเช่นกัน “ศิษย์น้องสี่คนของข้า ก็ไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็ นอย่างไร โชคดีไปหากไม่เจอกับคนจากสำนักหลีหุนจงหากบังเอิญเจอเข้า…”
นางขมวดคิ้วจนย่น
นับว่านางโชคดีที่ได้พบกับเจียงหลี แล้วพี่น้องคนอื่นของนางเล่า
วิธีการของสำนักหลีหุนนั้นร้ายกาจเกินไปจริงๆ
เมื่อเผชิญหน้ากับผู้คนจากสำนักหลีหุน หญิงสาวเหล่านี้ดูเหมือนจะมีความกลัวตามสัญชาตญาณ เมื่อเห็นพวกเขา มักจะนึกถึงหุ่นเชิดศพสาว ยังไม่ทันได้สู้ก็สูญเสียพลังไปครึ่งหนึ่งก่อ
