อนแล้ว
ไม่ ไม่ใช่หญิงสาวทุกคนสักหน่อย ไหวปี้อดไม่ได้ที่จะมองไปที่เจียงหลี กระตุกมุมปากของนางเบา ๆ “เจ้าไม่กลัวสำนักหลีหุนเลยหรือ”
“ถ้าเจอเข้าจริง ก็ต้องพึ่งพาตัวเอง” น้ำเสียงของเจียงหลีเรียบนิ่งและไม่แสดงความกังวลใดๆ ไม่ใช่เพราะนางไม่คุ้นเคยกับคนจากวังเวิ่นฉิงแต่ในความเห็นของนาง ความเป็นความตายข ของตัวเองนางจะพึ่งพาคนอื่นได้อย่างไร หากตนยังไม่สามารถพึ่งพาตนได้
แทนที่จะคิดหาคนมาช่วย สู้ตายด้วยตัวเองยังจะดีกว่า
“อื้อ” ไหวปี้พยักหน้า ไม่สามารถหักล้างคำพูดของเจียงหลีได้
ในช่วงครึ่งวันนี้ พวกนางอยู่อย่างสงบสุขโดยหลีกเลี่ยงจากวิญญาณชั่วร้าย ครึ่งวันต่อมา วิญญาณชั่วร้ายก็พักผ่อนอีกครั้ง เจียงหลีและไหวปี้ก็ออกเดินทางอีกครั้ง
ก่อนหน้านี้ ทั้งสองได้พูดถึงเพื่อนของพวกนาง
ในเวลานี้ สิ่งที่ไหวปี้ต้องการมากที่สุดคือ รวมตัวกับพวกของตน เพื่อยืนยันความปลอดภัยและดูแลซึ่งกันและกัน
มีผู้คนมากมายที่เป็นห่วงเจียงหลี
พี่ใหญ่เจียงเฮ่า กงเสวี่ยฮวา ฉินเทียนอี แน่นอนในฐานะหัวหน้า นางยังต้องให้ความสนใจกับอีกสามคนจากฮวงเสิน
…
“ได้เวลาตื่นอีกแล้ว” หลังจากผ่าน
