ไปครึ่งวัน ไหวปี้ก็เตือนอีกครั้ง
เจียงหลี ขมวดคิ้ว “เดินต่อไป”
“ตกลง” ไหวปี้พยักหน้า
เพราะความกังวลในใจ นางจึงไม่ต้องการเสียเวลาและพักผ่อนอีกต่อไป
เหนือหลุมฝังศพ เงาผีเริ่มลอยขึ้นช้าๆ ค่อยๆ กลายเป็นร่างมนุษย์
“ไปเร็ว” ร่างของเจียงหลีสั่นไหว แวบวาบไปทั่วนภาราวกับสายฟ้า
ไหวปี้เดินตามอย่างใกล้ชิด พื้นที่ก็เต็มไปด้วยวิญญาณชั่วร้าย ทำได้แค่สูญเสียพลังวิญญาณเพื่อเหินผ่านไปทางอากาศเท่านั้น โชคดีที่หลิงจงอยู่เหนือชั้นห้าขึ้นไป ก็สามารถเหาะเ เหินไปในอากาศได้ ไม่อย่างนั้นพวกนางต้องซวยแน่
“ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น แต่ทุกครั้งที่เห็นวิญญาณชั่วร้ายเหล่านี้ ข้าก็ยังรู้สึกชาที่หนังศีรษะ” ไหวปี้ก้มศีรษะลงและมองไปยังเงาร่างที่หนาแน่นบนพื้น และเสียงของนางก็ สั่นเทาเล็กน้อย
“ถ้าเจ้ากลัว ก็อย่าก้มหน้า” เจียงหลีกล่าวต่อหน้านาง
เมื่อได้ยินคำปลอบโยนเหล่านี้ ไหวปี้ก็ถอนสายตาและยิ้มหวาน
วิญญาณชั่วตื่นมากขึ้นเรื่อยๆ และอีกครึ่งวันจะตกอยู่ในภาวะวิกฤติ
ทันใดนั้น เจียงหลีก็หยุดชะงักอย่างแรงและตกลงบนต้น
