ก แต่เจียงหลีกลับฟังแล้วขนลุก
“เจ้าช่วยเก็บอาการหน่อยได้หรือไม่” เจียงหลีรู้สึกหมดหนทาง
ในฐานะผู้หญิง การถูกผู้หญิงอีกคนหนึ่งยั่วยวนไม่หยุด ก็เขินๆ อยู่เหมือนกัน
แน่นอนล่ะ เจียงหลียอมรับ นางเคยยั่วยวนสตรีมาก่อน แต่นั่นเป็นเพียงเรื่องล้อเล่นเท่านั้น อีกฝ่ายก็รู้ดีและยินดีให้ความร่วมมือ
ตั้งแต่มีลู่เจี้ย นาง…อ่ะแฮ่มๆ ได้กลับตัวกลับใจแล้วล่ะ
อย่างไรก็ตาม การยั่วยวนของไหวปี้ดูเหมือนจะไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย แต่เป็นการยั่วยวนนางในฐานะบุรุษคนหนึ่ง กลอุบายเหล่านี้ ไม่สามารถปิดบังนางได้หรอก
“ข้าทำไมหรือ” ไหวปี้มองนางอย่างไร้เดียงสา
เจียงหลีรู้สึกปวดหัว ส่ายหน้าพลางเดินไปข้างหน้า นางรู้สึกว่าไหวปี้แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ แล้วเหตุใดจะต้องพูดต่อไปให้เปลืองน้ำลายกัน
ในการเผชิญหน้ากับไหวปี้ที่สอนซ้ำแล้วซ้ำเล่าแต่ก็ไม่เปลี่ยนแปลงนั้น เจียงหลีก็ได้เลิกสนใจนางแล้ว มันเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้นที่ช่วยชีวิตนาง ที่ฆ่าจู๋เยี่ยนก็ไม่ใช่เพราะไหวปี้ ฉะนั้น เรื องมันจบไปแล้ว ก็ต่างคนต่างไปแล้วกัน
หลังจากนั้น นางต้องการแยกทางกับไหวปี้ แต่ไหวปี้กลับตามติ
