ดนางอย่างใกล้ชิด
หลังจากเดินไปได้สักพัก เจียงหลีก็หยุดและหันมาเผชิญหน้ากับนางด้วยความเย็นชา
ไหวปี้แสร้งทำเป็นอ่อนแอ “ดินแดนปีศาจแห่งนี้แปลกมาก และข้าก็เพิ่งถูกจู๋เยี่ยนรังแกมา ข้ากลัวน่ะ เราไปด้วยกันต่างดูแลกันดีหรือไม่”
สายตาที่น่าสงสารนั้น หากเจียงหลีเป็นผู้ชายจริงๆ ต้องรู้สึกสงสารและยืนหยัดที่จะดูแลนางให้นางปลอดภัยเป็นแน่
แต่ทว่า เจียงหลีไม่ใช่ผู้ชาย และนางก็มองวิชาร้อยเล่ห์มารยาออกอย่างทะลุปรุโปร่ง
“พอเถิด” เสียงของเจียงหลีเริ่มเย็นชา
ไหวปี้ตกตะลึง แต่ดวงตากลับดูไร้เดียงสามากขึ้นกว่าเดิม
“เราต่างก็เป็นผู้หญิงเหมือนกัน หากเจ้ายังคงใช้วิชามารยาเพื่อสร้างความสับสนให้กับข้าและบรรลุจุดประสงค์ที่เจ้าหวังต่อไปล่ะก็ อย่าหาว่าข้าไม่ออมมือให้คนแปลกหน้าแล้วกัน” เจียงหลีกล่าวด้วยน้ำเ เสียงที่ลึกล้ำ
การทำเช่นนี้ ทำให้ไหวปี้รู้สึกเสียใจยิ่งนัก
มีหมอกปรากฏในดวงตาของนาง มองจนปากของเจียงหลีกระตุก
“ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องวิชามารยามากขนาดนั้น เจ้ายังไม่รู้หรือว่าข้าจริงใจหรือไม่จริงใจ” ไหวปี้มองนางอย่างน้อยใจ
เจียงหลีขมวดคิ้ว กอดอก เอียงศีร
