ษะเล็กน้อยและจ้องไปที่นาง “เจ้าคิดจะทำอะไร”
แน่นอนว่าเจียงหลีสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ว่านางจริงใจหรือไม่จริงใจ แต่ก็เป็นเพราะนางมองเห็นได้อย่างชัดเจน นางถึงได้อดทนต่อไหวปี้ตลอด
“ข้าเพียงแค่ต้องการติดตามเจ้า ไม่ได้คิดทำร้ายเจ้าสักหน่อย” ไหวปี้บอกความตั้งใจของตัวเองออกไป
เจียงหลีหัวเราะอย่างประชดประชัน “แต่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมองข้าด้วยความรักเช่นนั้น ข้าไม่เหมือนผู้หญิงเลยอย่างนั้นหรือ”
เมื่อได้ยินการดูถูกในคำพูดของเจียงหลี ความเจ็บปวดก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของไหวปี้ “เจ้าคิดว่าข้าต้องการอย่างนั้นหรือ แต่ข้าควบคุมมันไม่ได้น่ะสิ!”
