“สายตาที่เจ้ามองข้า…” ฉินเทียนอีหรี่ตา มองเจียงหลีด้วยแววตามึนเมา
เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้น ยิ้มออกมาอย่างมีเลศนัย
“…รู้สึกประหลาดน่ะ” ฉินเทียนอีพยักหน้าอย่างมั่นใจ เขามักรู้สึกว่าบางครั้งสายตาที่เจียงหลีมองมา กำลังมองคนอ อื่นผ่านเขา
หลังจากเจียงหลีเงียบไปชั่วขณะ จู่ๆ เงยหน้าหัวเราะเสียงดังออกมา ท่าทางขี้เล่น มีตรงไหนเหมือนหญิงสาวที่มีเสน่ห์หร รือ
แต่ท่าทางบ้าบิ่นขี้เล่นของนางนี่เอง ประกอบกับใบหน้าอันสวยงามของนาง ยิ่งทำให้งดงามจนสะกดตา และยิ่งทำให้ใจ จคนเกิดความอยากเอาชนะขึ้นมา
ฉินเทียนอีมองจนคลั่งไคล้ และไม่ได้ปกปิดความลุ่มหลงของเขาในตอนนี้เอาไว้เลย
เสียงหัวเราะของเจียงหลีก็หยุดลง ความหลงใหลของเขาอยู่ในสายตาของนาง “แปลกหรือ อาจเป็นเพราะชุดสีแดงบนตัวเ เจ้าขวางหูขวางตา”
“…” คำตอบนี้ ทำให้ฉินเทียนอีตื่นจากความหลงใหล
เจียงหลีอุ้มเจ้าเปี๊ยกแล้วลุกขึ้น นำกาสุราที่ดื่มหมดส่งคืนให้กับเขา “อย่าหลงรักข้า มิฉะนั้นเจ้าจะเจ็บหนัก”
นางเอ่ยหยอกล้อ
คำพูดทีเล่นทีจริง ทำให้ในใจของฉินเทียนอีราวกับถูกแมวข่วน และพูดโพล่งออกไปทันที “แล้วถ้าข้าไม่กลัวล่ะ”
เจียงหลีถอนหายใจ หรี่ตายิ้มเอ่ยอย่างเย้าแหย่ “ทั้งที่รู้ว่า
