ในขณะที่ฉินเทียนอีกับเจียงหลีหลบซ่อนวิญญาณชั่วร้ายอยู่นั้น ทั้งสองไม่รู้เลยว่าหลังจากที่วิญญาณชั่วร้ายออกมา าอาละวาดก็ค่อยๆ กลับสู่ความสงบ
น้ำในลำธารไม่รู้ว่าไหลไปที่แห่งหนใด ป่าทึบและหาดหินก็เงียบสงัดลงเช่นกัน
ณ ดินแดนผนึกมารแห่งนี้ ราวกับไม่มีสัตว์อาศัยอยู่ ขณะที่ทั้งสอง ผู้ที่ต้องเข้ามาฝึกฝนเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตหนึ งเดียวในที่แห่งนี้
เจียงหลีแหงนมองท้องฟ้า ท้องฟ้ายังคงเป็นสีเทาขาว แยกไม่ออกว่าเป็นเวลากลางวันหรือกลางคืนกันแน่
หลิวหลีนั่งบนตักของนาง ขดตัวกลมอย่างเกียจคร้าน คล้ายจะนอนหลับอีกครั้ง เพียงแต่ครั้งนี้ มันเหมือนจะต่อต้านกา ารนอน จึงพยายามต่อสู้กับความง่วงอย่างไม่หยุดยั้ง โดยไม่อยากหลับตานอนเลย
“เข้ามาเกือบวันหนึ่งแล้วสินะ” เจียงหลีลองคาดเดา
พลังวิญญาณของนางฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ช่วงเวลาที่ให้ฉินเทียนอีคุ้มกัน พลังวิญญาณของนางก็ได้รับการฟื้นฟู ขณะท ที่ฉินเทียนอียังคงฝึกฝนต่อ เห็นได้ว่าการต่อสู้ก่อนหน้านี้แทบจะใช้พลังวิญญาณที่กักเก็บไปจนหมด
เจียงหลีกลับไม่รู้ว่าหลังจากที่พวกเขาเข้ามา ฉินเทียนอีสูญเสียพลังวิญญาณของตนเพื่อเปิดปากทางเข้า แล้วจึงเข้ ามาพบกับนาง พลังวิญญาณของเขายังฟื้นฟูได
