นางเป็นประกายและมองฉินเทียนอีเอ่ยอย่างตั้งใจ “ฉินเทียนอี หวังว่าพวกเราจะเป็นสหายไปช ชั่วชีวิตนะ”
สหายชั่วชีวิต!
ฉินเทียนอียิ้มเจื่อนในใจ สตรีคนนี้ ไม่ยอมลดละในการตัดโอกาสเขาจริงๆ
“แน่นอน!” ฉินเทียนอีให้คำตอบของตัวเองไป
เขาเป็นคนมีไหวพริบ เข้าใจดีว่าการตื๊อไม่เลิก ไม่ใช่ผลดีอะไร
ทั้งสองคนเดินไปพูดไป ไม่ได้รู้สึกว่ารอบตัวมีความเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย และที่สำคัญ สีสันของที่นี่เป็นสีเดียวกัน นหมด ทำให้ความระมัดระวังของคนลดลง
อย่างเช่นตอนนี้ สองคนเข้าไปในที่ม่านหมอกหนาทึบ แต่กลับไม่รู้ตัว
เริ่มรู้สึกตัวอีกที ทางด้านหลังก็หายวับไปแล้ว ส่วนทางด้านหน้า บรรยากาศอันโหดเหี้ยมกลับมากขึ้นเรื่อยๆ ลมปราณฮั นบ้าคลั่ง พัดหมอกทึบออกไป และปรากฏวิญญาณชั่วร้ายขึ้น
วิญญาณชั่วร้ายในหมอกหนาไม่ได้หลับใหลตามกฎของมันหรือ
“โอ้…แย่แล้ว!” ฉากตรงหน้า ทำให้เจียงหลีเลิกคิ้วขึ้น
ฉินเทียนอีเงยหน้าขึ้นพลางถอนหายใจยาว “นี่มันโชคชะตาอะไรกันเนี่ย”
ดูเหมือนว่าพวกเขาจะเดินเข้ามาในหลุมพรางของวิญญาณชั่วร้ายเสียเอง…
