ที่หลบเร็ว ว่องไวหน่อย อย่าพลัดหลงกับข้า” เจียงหลีเม้มริมฝีปากแน่นแล้วโยนเจ้าเปี๊ยกไปยังต้นไม้ด้านข้าง เจ้าก้อนขนปุยตกลงบนต้นไม้สีเทาอย่างง่ายดาย มันมองเจียงหลีด้วยดวงตาที่อบอุ่น แต่เมื่อมองฉินเทียนอีสายตากลับเย็นชาอีกครั้ง
เพียงแต่บัดนี้พวกเขาทั้งสองล้วนถูกวิญญาณชั่วร้ายดึงดูดมากขึ้นเรื่อยๆ จึงไม่ทันได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในดวงตาของมัน
“ลงมือเถิด ยิ่งอยู่ยิ่งมามากขึ้น” ดวงตาของเจียงหลีส่องประกายอันดุดัน
ปฏิกิริยาโต้ตอบของฉินเทียนอีคือจู่โจมทันที
เมื่อเสื้อสีแดงของเขาเป็นประกาย ร่างเงาได้พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วพร้อมกับการพุ่งโจมตี
วิญญาณชั่วร้ายเหล่านั้นล้วนมีรูปลักษณ์เป็นมนุษย์เช่นเดียวกับที่คุนอู๋เคยกล่าวไว้ พวกมันล้วนเป็นกิเลสของมนุษย์ ยิ่งมีกิเลสหนาก็ยิ่งกลายเป็นมาร!
กิเลสเหล่านี้เต็มไปด้วยความดุร้าย และเมื่อพวกเขาปรากฏตัว บริเวณโดยรอบจะรายล้อมไปด้วยลมปราณที่เย็นเยือกและบ้าคลั่ง
ฆ่า ฆ่า ฆ่า…!
จิตสังหารจู่โจมเข้าใส่สมองของเจียงหลีดั่งกระแสน้ำ ทำให้ดวงตาที่สดใสของนางขุ่นหมอง รูม่านตาปรากฏสีเลือดที่เกรี้ยวกราดถึงขีดสุด
จิจิ๊ด!
ทันใดนั้น เสียงของเจ้าเปี๊ยกลอยเข้าไปในหูของนาง ทำให้ปวดศีรษะจี๊ด
