“ข้าไปส่งพวกเจ้าเอง” หลังพบกัน เจียงหลียังไม่ทันได้มีเวลาคุยถึงเรื่องเก่าๆ เสิ่นฉงก็เอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน
“ขอรับ! ท่านรองประมุข”
ทั้งสี่ขานรับพร้อมกัน
หลังเจียงเฮ่าแสดงความเคารพ ยังแอบส่งสายตาไปทางเจียงหลี
คุนอู๋เดินมาด้านหน้า นำของบางอย่างออกมาจากบริเวณหน้าอก เมื่อนำของชิ้นนั้นออกมา เจียงหลีก็รับรู้ได้ถึงคลื นพลังของการเคลื่อนย้ายที่ทรงพลัง
ซีไหลเดินตามมา นำของที่ดูคล้ายกับหยกก็ไม่ใช่ หินไม่เชิงออกมาพร้อมกับคุนอู๋ หลังจากวางไว้บนพื้นก็เกิดแหล ล่งพลังงานขึ้น ทั้งสองจึงถอยออกมายืนอยู่ที่มุมหนึ่ง
“ศิษย์น้องเล็กระวังตัวด้วย”
“พวกข้าจะรอเจ้ากลับมา”
คุนอู๋และซีไหลหันไปยิ้มกับเจียงหลี
ความเป็นห่วงที่ทั้งสองมีให้กับเจียงหลี ทำให้ในแววตาพี่ชายแท้ๆ อย่างเจียงเฮ่านั้นแสดงออกถึงความซาบซึ้งใจ เมื่ อคิดอยู่สักพัก จึงเดินไปด้านหน้า คารวะพวกเขาทั้งสาม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จริงใจ “ข้าเจียงเฮ่าขอใช้โอกาสนี ขอบคุณท่านรองประมุขทั้งสามเป็นอย่างมากที่ดูแลอาหลี”
“พวกเราไม่รู้ว่าอาหลีเป็นใคร พวกเรารู้เพียงว่า นางคือศิษย์น้องเล็กของพวกเรา” บนใบหน้าที่สง่างามดุจมารขอ องซีไหล มีรอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏขึ้น
คุนอู๋ยิ้มเ
