บทที่ 409 ข้านี่แหละคือทายาทโดยชอบธรรมแห่งวังมังกร
แดนโพ้นทะเล สำนักสี่สมุทร
เมื่อเทียนฉิวสิ้นชีพ สถานที่ตั้งวังมังกรบนเกาะตะวันออกบัดนี้กลับกลายเป็นโกลาหลปั่นป่วน กลิ่นอายปีศาจพลุ่งพล่านทะยานสู่ฟ้า แทบจะกลบกลืนวังมังกรทั้งหลังให้จมหาย
เหตุที่ซั่วฮ่วนต้องประสบเคราะห์ก่อนหน้า มิใช่กรณีเฉพาะแต่อย่างใด
หลายปีมานี้ เหล่าผู้อยู่อาศัยในโพ้นทะเลย่อมสะสมความขมขื่นต่อวังมังกรมาเนิ่นนาน เผ่ามังกรแท้เพื่อรวบรวมทรัพยากร บีบรีดกวาดต้อนสิ่งมีค่าแทบหมดสิ้นทั่วแดน หากสิ่งใดใช้ได้เป็นต้องเก็บไป ไม่เว้นแม้สักชิ้น
เพียงแต่ก่อนหน้านั้น วังมังกรยังมีเทียนฉิวผู้เป็นมังกรแท้ขั้นวางรากฐานสมบูรณ์คอยกดข่ม เรื่องราวจึงหนักแน่นมั่นคงดั่งภูผา
ทว่าบัดนี้…เทียนฉิวตายแล้ว
เช่นนั้นอย่าได้โทษผู้อื่นที่แว้งกลับ ทรัพย์สมบัติแห่งเผ่ามังกรแท้ขึ้นชื่อลือนามเป็นที่รับรู้ ใครบ้างเล่าจะไม่อยากฉวยโอกาสช่วงปั่นป่วนนี้แย่งชิงสักครา?
อย่างมากก็แค่ปล้นเสร็จแล้วหลบเข้าฝั่ง
กฎหมายย่อมไม่เอาผิดผู้คนจำนวนมากอยู่แล้ว
ในใจของแต่ละคนล้วนมีความคิดประจบโชคชะตา‘ข้าขอเพียงชิงสักเล็กน้อย พอจ้าวมังกรกลับมาก็อาจไม่ถือสา ถ้าได้หลบเข้าฝั่งในแผ่นดินใหญ่ก็คงปลอดภัยกระมัง’
สมบัติล้ำค่า เคล็ดวิชา วิชาเทพ
ดังสายน้ำทะเลหลั่งไหลกระหน่ำถาโถมใส่วังมังกร จนที่สุดกระทั่งค่ายกลยิ่งใหญ่ที่ทะยานสูงสู่ชั้นฟ้าก็ถึงคราวแตกสลาย พลันแปรเปลี่ยนเป็นสูญเปล่าในพริบต