ก็นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง
เจ้าเปี๊ยกที่เก็บไว้ในห้องในช่วงเวลานี้ ใช้กรงเล็บเนื้อเล็กๆ ค่อยๆ เดินไปหาเจียงหลีและหยุดอยู่ ข้างกายนาง
“หลิวหลี…!” เมื่อมองเห็นเจ้าเปี๊ยกขนปุยผู้น่ารัก เจียงหลีตะโกนอย่างน้อยใจ เหยียดแขนออกไป และก กอดเจ้าตัวเล็กไว้ในอ้อมแขน “หลายวันมานี่ข้าเหนื่อยมาก!”
นางอ้อนเจ้าเปี๊ยกอย่างเป็นธรรมชาติ และไม่รู้สึกว่าการทำเช่นนั้นจะส่งผลเสียต่อความน่าเกรงขามของจักร รพรรดินี
“…” จักรพรรดิองค์หนึ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของนาง หัวใจค่อนข้างเต้นแรงขณะที่ได้สูดกลิ่นหอมจากร่างกา ายของนาง
เจียงหลีกอดเจ้าเปี๊ยก และสัมผัสกับขนอันอ่อนนุ่ม แล้วหลับตาลงอย่างมีความสุข “ศิษย์พี่ทั้งสามต่าง งตั้งใจสอนข้าอย่างสุดกำลัง แม้ว่าพวกเขาเก็บซ่อนความรู้สึกได้เป็นอย่างดี แต่ข้าก็รับรู้ได้ถึงคว วามกังวลใจจากสีหน้าและท่าทางของพวกเขา หลิวหลีว่าพวกเขาเป็นห่วงหรือกังวลเรื่องอะไรหรือ จะเกี่ยวข้อ องกับงานปาฐกถาเจ้าครองนครหรือไม่”
แน่นอนว่าเจ้าเปี๊ยกนิ่งเงียบไม่พูดเช่นเดิม ทำได้เพียงตอบในใจว่า ศิษย์พี่ทั้งสามกดระดับการฝึกฝนไ ไว้ที่อาณาเขตหลิงหวังนานเกินไป และไม่สามารถกดมันไว้ได้จนถึงวันที่เสร็จสิ้นงานปาฐกถาเจ้าครองนคร ร
