ดังนั้นจึงทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับเจ้า
ทันใดนั้น เจ้าเปี๊ยกรู้สึกว่าการหายใจของเจียงหลีค่อยๆ คงที่
เมื่อมองต่ำลงก็พบว่านางหลับตาและหลับใหลไปตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
ปรากฏแสงแห่งความรักและความเอ็นดูในดวงตาสีเขียวครามของเจ้าเปี๊ยก มันค่อยๆ ขยับเข้าใกล้อย่างเงียบๆ ๆ และใช้ปลายจมูกสีชมพูลูบแก้มของเจียงหลีเบาๆ แล้วขดตัวเป็นก้อนในอ้อมแขนของนางพร้อมกับนอนหลับฝั นเป็นเพื่อนนาง
หลังจากนั้น ในความฝัน กลับไม่พบกับลู่เจี้ยเหมือนเช่นเคย
เจียงหลีในเวลานี้ กลับปรากฏเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อแทน
“…” เจียงหลีเมื่อรู้ว่าตนปรากฏตัวอยู่ที่แห่งหนใด ก็รู้สึกพูดไม่ออกทันที
ณ เวลานี้ ปรากฏตัวอักษรสีทองหนึ่งแถวลอยอยู่เหนือศีรษะของนาง ค่อยๆ รดน้ำต้นไม้ทีละต้น
ปากของเจียงหลีกระตุกอย่างรุนแรง และบ่นพึมพำโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น “ที่พาข้าเข้ามาในนี้ เพราะต้อ องการรดน้ำต้นไม้อย่างนั้นหรือ”
ตัดพ้อก็ส่วนตัดพ้อ เจียงหลียังคงเดินไปที่ข้างบ่อพิษนั่น ตักน้ำและรดน้ำต้นไม้อย่างจริงจัง
หลังจากดูแลต้นไม้ เจียงหลีโยนขันในมือทิ้งและพูดกับเสี่ยวหมีเจี้ยจื่อ “นี่ ให้ของดีๆ กลับคืนมา าหน่อยสิ”
เสี่ยวหมีเจี้ยจื่อนิ่งเงียบในตอนแรก หลังจากนั้นครู่หนึ่ง
