็บสีหน้าและพูดกับเสิ่นฉง “หากอาจารย์เจ้ามีมารยาทได้ครึ่งหนึ่งของเจ้า พวกเราคงจะไม่โกรธเขาเช่นนี้หรอก”
“อย่าโกรธไปเลย หากโกรธจนล้มป่วยเพราะอาจารย์ข้าขึ้นมาจริงๆ คงไม่คุ้มแน่ อีกอย่าง ซือจุนไม่ได้เก็บศิษย์ไว้ให้คนหนึ่งหรอกหรือ” ใบหน้าอันงดงามของคุนอู๋เต็มไปด้วยรอยยิ้ม และเมื่อเผชิญหน้ากับใบหน้านี้ก็ไม่มีใครเต็มใจที่จะทำหน้าเกรี้ยวโกรธอีกต่อไป
ใบหน้าอันสง่างามของซีไหลก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเช่นกัน “ใช่ มันไม่คุ้ม ไม่คุ้มเลย”
เมื่อทั้งสามคนพูดถึงขั้นนี้แล้ว เจ้าตำหนักเย่ว์ทั้งสามก็มิอาจทำสีหน้าเช่นนั้นต่อไปได้
อย่างไรก็ตาม พวกเขากลับไม่ได้เดินจากไป และดูเหมือนพวกเขาจะต้องการดูภาพลวงตาของเจียงหลีก่อน ถึงจะยอมรามือ
…
ณ สระสรรพสัตว์ ภาพลวงตาของสัตว์ดุร้ายที่เกิดจากหันเหยากวงได้จางหายไปหมดแล้ว แต่ความอัศจรรย์นั้นยังคงอยู่
เมื่อเขาเดินออกจากสระสรรพสัตว์ สายตาเลื่อมใสนับไม่ถ้วนจับจ้องมาที่เขา
แต่สิ่งที่เขาสนใจมากที่สุดกลับไม่ใช่สิ่งเหล่านี้
“เหยากวง มานี่เร็ว” เสียงของเจ้าตำหนักเย่ว์ดังขึ้น
หันเหยากวงไม่ลังเลและเดินไปทางที่เจ้าตำหนักเย่ว์ยืนอยู่ พอเขาเคลื่อนไหว สายตาทุกคู่ก็จ้องมองตามโดยไม่รู้ตัว และเมื่อพวก
