“…”
คำพูดของเสิ่นฉง ทำให้เจียงหลีกลืนไม่เข้าคายไม่ออก
หลายวันมานี้ที่รู้จักกัน นางรู้สึกดีต่อศิษย์พี่ทั้งสามของนาง พวกเขาใจดีกับนางมาก แน่นอนว่านางทำเป็นไม่รับรู้ไม่ได้
ระหว่างที่เสิ่นฉงพูดกับเจียงหลี หันเหยากวงก็หลับตาลงอีกครั้ง
“ไปเถิด” เจียงหลีก็ไม่ได้ใส่ใจ พูดเร่งเสิ่นฉง
เสิ่นฉงพยักหน้า สถานะอย่างเขา จิตใจจะไม่ถูกยั่วยุให้โกรธได้ง่ายๆ แต่ทว่าเขาเห็นเจียงหลีมีสีหน้าเรียบนิ่ง กลับรู้สึกประหลาดใจ
ระหว่างทางขึ้นเขา เขาเอ่ยถามขึ้น “เจ้าอายุยังน้อย ยามที่แข่งขันชนะ เหตุใดถึงมีคนมาดูถูกเจ้า แล้วเจ้ายังมีท่าทีนิ่งเฉยล่ะ”
เจียงหลีหันมองพลางขมวดคิ้ว แล้วเอ่ยขึ้น “คนที่ไม่น่าอิจฉาก็มีแต่พวกคนธรรมดา!”
เสิ่นฉงตะลึง
ทันใดนั้นหัวเราะขึ้นมายกใหญ่ เยี่ยมมาก! เยี่ยมมาก! นับวันเขายิ่งชอบศิษย์น้องเล็กผู้นี้อย่างมาก
หลังจากเจียงหลีสลัดความคิดเรื่องหันเหยากวงออกอย่างรวดเร็ว นางเดินมายังสระน้ำที่มีผู้เฒ่าฉือยืนอยู่ข้างๆ แล้วจึงขอบคุณอย่างมีมารยาทอีกครั้ง
นี่จึงทำให้ผู้เฒ่าฉือมีความทรงจำอันดีต่อรองประมุขน้อยแห่งตำหนักเย่า
“ศิษย์น้องเล็ก เจ้าอยู่ที่นี่จงทำใจให้สบาย ข้าจะรออยู่ที่เชิงเขา” เสิ่นฉงเอ่ยกับเจียงหลีก่
