อนนางจะลงสระ
เจียงหลีพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นมา “ศิษย์พี่ใหญ่หากท่านมีธุระ ไม่ต้องเฝ้าข้าที่นี่ก็ได้”
“ข้าไม่มีอะไรต้องทำ” เสิ่นฉงส่ายศีรษะ
เจียงหลีนึกขึ้นได้ในใจ เสิ่นฉงต้องเตรียมจู่โจมอาณาเขตหลิงหวงแล้ว เหตุใดถึงดูว่างเช่นนี้ เขาไม่วางใจให้นางอยู่ที่นี่ก็ช่างเถิด เพียงแต่ นางก็ไม่ใช่คนที่เขินอายเช่นนั้น สิ่งที่อยากจะพูดก็พูดไปหมดแล้ว เสิ่นฉงไม่ยินดี นางก็จะไม่บังคับ
ไม่ได้พูดอะไรอีก เจียงหลีก็ลงไปในสระ
หลังจากลงสระแล้ว แววตานางเป็นประกาย เกิดความสงสัยมองไปยังน้ำในสระที่ใสจนเห็นก้นสระ
พวกนี้แท้จริงแล้วไม่ใช่น้ำหรือ!
หลังจากที่นางลงสระ ไม่ได้รู้สึกว่าตนแช่อยู่ในน้ำเลย เพียงแต่มีความรู้สึกเย็น ปกคลุมไปทั่วร่างกาย
น่าประหลาดจริง! เจียงหลีเกิดความสงสัยในใจ แต่ก็ไม่ได้ถามออกไปในตอนนั้น
นางเก็บไว้ในใจ แล้วนั่งขัดสมาธิลงในสระ ให้น้ำในสระท่วมร่างกายครึ่งท่อนล่าง
เวลานี้ผู้เฒ่าฉือและเสิ่นฉงได้เดินออกไปแล้ว นางก็รีบผ่อนคลายอารมณ์ สงบนิ่งพร้อมกับหลับตาทั้งสองข้างลง
ผ่านไปสักพัก ข้างหูของเจียงหลีก็ไม่ได้ยินเสียงใดอีกเลย
ประสาทสัมผัสทั้งห้าของนางราวกับปิดสนิท ไม่รับรู้โลกภายนอก จิตใจและวิญญาณของนาง
