เจียงหลีได้ยินแล้วก็ตกใจยิ่งนัก
สัตว์ดุร้ายนับร้อยนับพันเลยหรือ!
พรสวรรค์นี้ของเสิ่นฉงช่างน่าตกใจเสียจริงและยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงว่าเขาถึงได้กลายเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในฮวงเสิน มีพรสวรรค์ฝึกฝนวิชาลับมาเกือบหมื่นปี
เจียงหลีแทบจะนึกภาพสระสรรพสัตว์ตอนนั้นไม่ออก ภาพของฝูงสัตว์ป่าส่งเสียงคำรามดังกังวาน
แววตาตกตะลึงของเจียงหลีเก็บซ่อนลง เสิ่นฉงยิ้มหรี่ตามองนาง “ศิษย์น้องเล็ก เจ้าก็คิดว่าศิษย์พี่ใหญ่ของเจ้าเยี่ยมยอดไปเลยใช่หรือไม่”
เอ่อ…คือว่า
ถึงกับพูดไม่ออกเลยหรือ
เจียงหลีตกตะลึงในใจ เสิ่นฉงมีสถานะกับอายุไม่สอดคล้องกัน ทำให้นางถึงกับพูดไม่ออกเลย
แค่กๆ เจียงหลีแกล้งกระแอมไอออกไป แต่กลับไม่ตอบคำถามนี้
ผู้เฒ่าฉือมองปฏิกิริยาของคนทั้งสอง แววตาแฝงไปด้วยรอยยิ้ม
เจียงหลีใช้โอกาสนี้ถามอย่างสงสัย “ท่านผู้เฒ่าฉือ ก็เห็นอยู่ชัดเจนว่ายังมีสระว่างอยู่ เหตุใดไม่เรียกคนที่ต่อแถวอยู่ขึ้นมาล่ะ”
ผู้เฒ่าฉือยิ้มเอ่ย “สระที่ว่างอยู่นี้ ล้วนเก็บไว้ให้กับผู้อาวุโสระดับกลางของฮวงเสิน คนจากตำหนักว่าการ รวมถึงศิษย์ของตำหนักเย่าอย่างพวกเจ้า หากไม่เหลือไว้บ้าง เมื่อพวกเจ้ามาถึงแล้วไม่มีสระ จะไม่เสียหน้าหรือ”
เจียงหลีเข้าใจแล้ว
