จึงอุทานขึ้นในใจ ที่แท้ไม่มีที่ใดเท่าเทียมกันจริงๆ เลยสักที่ ถึงแม้จะเป็นฮวงเสินที่มีบรรยากาศปรองดองกันก็ตาม ก็ยังแบ่งแยกชนชั้นเช่นนี้
สุดท้ายเจียงหลีก็ทำได้แค่เอ่ยอย่างเศร้าใจออกมาเพียงเท่านั้น แต่กลับไม่รู้จะบรรยายออกมาอย่างไร
นางเป็นจักรพรรดินี แน่นอนว่าเข้าใจการแบ่งระดับชั้นที่มีอยู่ทุกสภาพแวดล้อมเป็นอย่างดี
“ท่านรองประมุขน้อยเตรียมพร้อมแล้วหรือไม่” ผู้เฒ่าฉือเอ่ยถามขึ้นอีกครั้ง
“อืม” เจียงหลีเก็บอารมณ์ของตนไว้ แล้วพยักหน้าอย่างตั้งใจ
ผู้เฒ่าฉือยิ้มพลางเอ่ยกับทั้งสองคน “ทั้งสองท่านรอสักครู่ ข้าจะไปจัดการให้”
“ลำบากท่านผู้เฒ่าฉือแล้ว” เจียงหลีเอ่ยอย่างมีมารยาท
ทิฐิของนาง กลับไม่ได้นำมาใช้ในที่นี่ ไม่นำมาแบ่งแยกบุคคล ยิ่งไปกว่านั้น ความหยิ่งผยองของนางก็มาจากความเชื่อมั่นอย่างแรงกล้าภายในจิตใจ กลับไม่ใช่ไว้ปฏิบัติกับผู้อื่น
หลังจากที่ผู้เฒ่าฉือเดินจากไป เสิ่นฉงจึงเอ่ยกับเจียงหลี “ไปเถิด พวกเราเดินไปตอนนี้เลย พอไปถึง ผู้เฒ่าฉือก็คงจะจัดเตรียมเสร็จเรียบร้อยพอดี”
เจียงหลีพยักหน้าแล้วเดินไปยังสระสรรพสัตว์กับเขา
เมื่อนางมาถึงเชิงเขา ชุดตำหนักเย่าสีทองเป็นประกายของนางกับเสิ่นฉงก็ดึงดูดความสนใจของบรรดาศิษย
