รือไม่”
“นี่ ท่านนั้นก็อยู่ในสระสรรพสัตว์เหมือนกันนะ เพียงแต่จนถึงบัดนี้ยังไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆ เลย”
“ข้าว่าพวกเรามีอะไรดีๆ ดูแล้วล่ะ”
“…”
การปรากฏตัวของสัตว์ดุร้าย ทำให้ความสนใจในวิหคเหินลดลง
แทบจะไม่มีใครสนใจอีกเลย หลังจากที่ภาพลวงตาวิหคเหินจางหายไป เจิ้งหยวนที่มีสีหน้าตื่นเต้นก็ยืนขึ้นมาจากสระน้ำนั้น เขาก็คือคนที่สอบเข้ามารุ่นเดียวกับหันเหยากวงและเจียงหลี!
มองยังภาพลวงตาสัตว์ดุร้ายอยู่เต็มท้องฟ้า เจิ้งหยวนยิ้มออกมาจากจริงใจ เอ่ยรำพันขึ้นมา “หัน
เหยากวงก็คือหันเหยากวง!”
ทันใดนั้น หันเหยากวงที่อยู่ในสระก็ลืมตาขึ้น แววตาเย่อหยิ่งฉายออกมา เขาลุกขึ้นจากสระน้ำ ภาพลวงตาของสัตว์ดุร้ายยังไม่หายไป แล้วเขาจึงหันกลับไปมองทางยอดเขา…
