เลยหรือ
เจิ้งหยวนเพิ่งจะพูดถึงเขา ตนเองก็มาเจอตัวจริงของเขาทันที
ทันใดนั้น หันเหยากวงที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้นทั้งสองข้าง มองมายังเจียงหลีพอดี
“…” สีหน้าเจียงหลีเรียบนิ่ง ในใจถกเถียงไม่หยุด เวลาอยู่ในสระน้ำ ต้องสงบนิ่งไม่วอกแวก ไม่สนใจสิ่งที่รบเร้าภายนอกมิใช่หรือ
เมื่อมองเห็นเจียงหลี สายตาของหันเหยากวงเพ่งเล็งไปอย่างเฉียบคม โดยเฉพาะที่ชุดตำหนักเย่าที่นางสวมอยู่ ยิ่งทำให้แววตาของเขาดุดันขึ้นอย่างมาก
เขายอมรับการคัดเลือกของตำหนักเย่า แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่อยากพิสูจน์ว่าเขาเก่งกว่าเจียงหลี แล้วก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่อยากเข้าตำหนักเย่า!
“เจ้านี่ดูแค้นเจ้าไม่น้อย!” เสิ่นฉงหรี่ตาทั้งสองข้างมอง
“อืม เขาฝักใฝ่อยากเข้าตำหนักเย่ายิ่งนัก แต่กลับถูกข้าแย่งไปน่ะ” เจียงหลีเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจ
เสิ่นฉงขมวดคิ้ว กวาดสายตามองเจียงหลีและหันเหยากวงดู ทันใดนั้นยิ้มเอ่ยขึ้นมา “ยังไงซะ ข้าก็ชอบศิษย์น้องเล็กมากกว่า…มากกว่าศิษย์น้องผู้ชาย ซือจุนสายตาเฉียบคม วันหลังเอาสุราไปมอบให้เขาสักสองไหดีกว่า”
“…”
