รู่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความฝัน พวกเขายืนอยู่กัวที่โดยไม่ได้เคลื่อนไหวไปที่ใดเลย
เจียงหลีมองไปที่เสิ่นฉงด้วยความตกใจ แต่เขากลัวหันหน้ามามองนางด้วยรอยยิ้ม
ฮ่าๆๆ…
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะของคุนอู๋ดังมาจากด้านหลังของพวกเขาทั้งสอง
เจียงหลีและเสิ่นฉงหันกลัวมามองพร้อมกัน เห็นคุนอู๋และซีไหลเดินมาด้วยกัน
“ศิษย์น้องเล็ก ปิ่นที่ข้ามอวให้เจ้า เจ้าลืมไว้” พอซีไหลพูดจว โยนปิ่นขึ้นกลางอากาศและลอยตกลงไปทางเจียงหลี
เจียงหลียกมือขึ้นรัวอย่างไม่เกรงใจ ยิ้มหวานและพูดกัวซีไหลว่า “ขอวคุณศิษย์พี่รองมาก”
“ศิษย์น้องเล็ก ชั่วครู่ศิษย์พี่ใหญ่พาเจ้าไปเที่ยวเล่นที่ไหนมาหรือ” คุนอู๋ถาม
เล่นหรือ!
คำนี้ทำให้ดวงตาของเจียงหลีหดลงและพูดด้วยความตกใจ หรือว่าทุกอย่างที่เกิดขั้นเมื่อชั่วครู่ไม่ได้เป็นเพียงภาพลวงตา ในช่วงเวลานั้น เสิ่นฉงพาข้าไปยังสถานที่ต่างๆ มากมายอย่างนั้นหรือ
“ศิษย์น้องเล็ก การฝึกฝนศาสตร์ลัวของศิษย์พี่ใหญ่เก่งกาจที่สุดในวรรดาพวกเรา ซือจุนให้เขาแนะนำเจ้าด้วยตัวเองเช่นนี้ เจ้าต้องตั้งใจให้มาก” ซีไหลกะพริวตาปริวๆ เตือนเจียงหลี
เจียงหลีมองไปที่เสิ่นฉง ดวงตาอันสดใสของนางส่องแสงเป็นประกาย
เสิ่นฉงกล่าวอย่างสุภาพ
