อยู่ในการฝึกฝนตามสัญชาตญาณของมัน”
“…” เจียงหลีตกใจยิ่งนัก
นางไม่เข้าใจว่าทำไมการดำรงอยู่ของมันจะวิ่งเข้าหานาง
“ศิษย์รัก มีสิ่งหนึ่งที่เจ้าควรระวัง สัตว์เดรัจฉานในบรรพกาลมาปรากฏตัวข้างกายเจ้า เกรงว่าอีกไม่นานจะเรียกปีศาจผู้ทรงพลังในเผ่าปีศาจ หากพวกปีศาจต้องการนำมันกลับไป ก็ช่างพวกเขาไป อย่าทำให้พวกปีศาจไม่พอใจ เพราะเผ่าปีศาจล้วนแต่เป็นนักรบ ก่อนที่เจ้าจะแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับพวกเขา พวกเขาสามารถฉีกเจ้าออกเป็นชิ้นๆ ได้ตลอดเวลา” ท่านกล่าวเตือนด้วยน้ำเสียงจริงจัง
เจียงหลีเม้มปากไม่พูดสิ่งใด
ในใจกลับตัดสินใจแล้วว่าหากมีปีศาจทรงพลังมาจริงๆ จะให้หลิวหลีตัดสินใจเองว่าจะอยู่หรือไป
เผ่าปีศาจ เผ่าวิญญาณ หอคอยจิ่วฮวง…สัตว์เดรัจฉานในบรรพกาล... วันนี้วันเดียว เจียงหลีได้รับรู้เรื่องราวมากเกินไปจนทำให้นางสับสนเล็กน้อย
ผลคือหลังจากท่านประมุขจากไปแล้ว นางเดินออกไปอย่างมึนงง
“ศิษย์น้องเล็ก…” คุนอู๋เรียก
เสิ่นฉงกลับรั้งไว้และพูดว่า “ปล่อยให้ศิษย์น้องเล็กอยู่คนเดียวไปก่อน รู้เรื่องราววงในมากมายอย่างกะทันหันเช่นนี้ นางคงต้องการใช้เวลาย่อยข้อมูลสักพัก”
สุดท้ายแล้ว ทั้งสามเดินจากไปอย่างเงียบๆ และสั่งให้บ่าวรับใช้ในตำหนักเย่าห้
