ามไปรบกวนนาง
เวลาผ่านไปเนิ่นนาน สายตาของเจียงหลีจดจ้องไปที่เจ้าเปี๊ยกในอ้อมแขนอีกครั้ง ราวกับว่ารู้สึกบางอย่างในใจ เจ้าเปี๊ยกค่อยๆ ลืมตาขึ้น ดวงตาสีเขียวครามสบตากับนาง ดวงตาของมันสดใสและสะท้อนใบหน้าของเจียงหลี
“เจ้าตัวเล็ก ที่แท้ที่มาของเจ้าช่างยิ่งใหญ่นัก! หากวันหนึ่งวันใด เผ่าปีศาจของเจ้าตามไล่ล่าและต้องการพาตัวเจ้ากลับไปจะทำอย่างไรดี” เจียงหลีเห็นว่ามันตื่นนอนเฉกเช่นปกติ จึงรังแกมันด้วยการขยี้ขนบนศีรษะของมัน
เจ้าเปี๊ยกยอมให้นางหยอกล้อด้วยท่าทางที่ยอมจำนน ทำให้นางยิ่งรู้สึกไม่อยากให้มันจากไป
แต่ขณะที่นางพูดอยู่นั้น นางกลับพลาดโอกาสในการมองเห็นแสงวิบวับในดวงตาสีเขียวครามคู่นั้น
“จิจิ๊ดดด!”
มีเสียงออกจากปากของเจ้าเปี๊ยกอย่างกะทันหัน ราวกับว่ามันกำลังปลอบประโลมนาง
เจียงหลีผงะและหัวเราะอย่างรังเกียจ “เจ้าไม่ต้องมาปลอบข้า ไอ้ตัวเล็กเอาแต่นอนทั้งวัน เอาเจ้าไปเร็วๆ ยิ่งดี! ”
คำพูดของนางทำให้แววตาของเจ้าเปี๊ยกฉายแววความโกรธเคืองขึ้นอย่างไม่คาดคิด มันกระโดดขึ้นจากอ้อมแขนของนาง มือสองข้างดันหน้าอกไว้ กระโดดขึ้นไปกลางอากาศ และประกบปากนาง จุ๊บๆ หลังจากทำภารกิจสำเร็จแล้ว มันกระโดดออกจากอ้อมแขนของเจียงหลีและ
