ี้ ข้ารับไว้ไม่ไหวจริงๆ!”
“โธ่ ตำหนักเย่าเราเงียบเหงานานเกินไปแล้ว! เพราะการมาของศิษย์น้องเล็กวันนี้ ถูกชะตากับพวกเรานัก หากเปลี่ยนเป็นอีกคน อาจไม่ได้รับการปฏิบัติเช่นเดียวกับเจ้า” ซีไหลถอนหายใจกล่าว
“…” เจียงหลีพูดไม่ออก ทันใดนั้น พลันนึกถึงหากเป็นหันเหยากวงมาที่ตำหนักเย่าแทนตนจะเป็นภาพเช่นไร
คุนอู๋ขยับเข้ามาใกล้ และแสดงท่าทางน่าสงสารต่อเจียงหลี “ศิษย์น้องเล็ก ข้าอยากมีน้องสาวมานานแล้ว วันนี้เจ้าช่วยเติมเต็มข้าโดยเรียกข้าว่าพี่ชายได้หรือไม่”
“พวกท่านล้วนเป็นศิษย์พี่ของข้า ไม่นับว่าเป็นพี่ชายหรือ” ปากของเจียงหลีกระตุกอย่างแรง
คุนอู๋ตอบกลับทันที “ไม่เหมือนกัน ศิษย์พี่ไม่ใกล้ชิดเท่าพี่ชาย”
“ข้ามีพี่ชายแท้ๆ อยู่แล้ว” เจียงหลีเอ่ย
ซีไหลร่วมโน้มน้าวว่า “ศิษย์น้องเล็ก พวกเราฝึกฝนกันมาหลายปี เห็นโลกมามาก เจ้าอายุยังน้อย และพวกเรายินดีที่จะให้ความรักและเอ็นดูเจ้า เจ้าคงไม่ใจร้ายจนไม่ช่วยให้ความปรารถนาเล็กๆ ของพวกเราเป็นจริงใช่ไหม”
“…” ทั้งสามขาดความรักขนาดไหนกันนะ
เจียงหลีพูดไม่ออก จ้องมองดวงตาทั้งสามคู่ที่มองนางด้วยความน่าสงสาร ด้วยความจำใจ นางจึงตะโกนเรียก “พี่ชาย” สามครั้ง
เมื่อพวกเขาได้ยินคำนี้ในที่สุด
