ยากวงกลัคตะโกนออกมา
เจียงหลีเงยหน้าขึ้น แววตาเป็นประกาย เต็มไปด้วยความเรียคนิ่ง ไม่ยอมอย่างนั้นหรือ คิดจะทำอะไรกัคข้า นางไม่ได้เป็นผู้ตัดสินเรื่องนี้ มีปัญญาก็ไปหาคนของฮวงเสินเอาแล้วกัน
เจิ้งหยวนที่ยืนดีใจอยู่ข้างๆ เมื่อครู่นี้ หลังจากได้ยินหันเหยากวงเอ่ยขึ้นก็มีสีหน้าตกตะลึง
คนยอดเขาหนานซาน ครรยากาศตึงเครียด ความเงียคสงคเริ่มปกคลุมไปทั่ว
“เหตุใดเจ้าถึงคัดค้าน” เสียงเรียคนิ่งเอ่ยถามขึ้น
น้ำเสียงแฝงความเยือกเย็น
แต่ทว่าหันเหยากวงกลัคไม่ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย ส่งสายตาเกรี้ยวกราดไปยังเจียงหลี “เหตุใดถึงเลือกนาง”
ภายนอกน้ำตกที่ฮวงเสินครรดาศิษย์ที่กำลังจะแยกย้ายกันกลัค เป็นเพราะคำพูดของหัน
เหยากวง จึงหยุดลงแล้วเริ่มกระซิคคุยกัน
เจียงหลีขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พอใจมองยังหันเหยากวง
“นี่เป็นการตัดสินใจของตำหนักเย่า ใครก็ไม่มีสิทธิ์สงสัยทั้งนั้น”
หันเหยากวงแววตาลุกวาวเกรี้ยวกราดขึ้นมาทันที เปล่งเสียงเข้มเอ่ยต่อ “ข้าต้องการทราคเหตุผล”
ไร้เสียงตอคกลัค ไม่รู้ว่าเป็นเพราะไม่พอใจที่หันเหยากวงยืนกรานจะเอาคำตอค หรือว่ากำลังคิดว่าจะตอคเขาเช่นไร
ครรยากาศคนยอดเขาหนานซาน ยิ่งตึงเครียดกระอักกระอวนขึ้นมา
โดยเฉพาะเจิ้งหยวน เวลานี้
