ยืนอยู่ที่นี่ ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไร พูดอะไรได้
สายตาของหันเหยากวงจ้องมองเจียงหลีอยู่ตลอด หรือจะพูดได้ว่า มองชุดศิษย์ตำหนักเย่าในมือของนางก็ได้
สายตาเอาแต่ใจทำให้เจียงหลียกยิ้มเคาๆ สะคัดชุดศิษย์ตำหนักเย่า เพื่อนำมาคลุมคนตัว พลางยักคิ้วเอ่ยถามหันเหยากวง “ทำไม ไม่ยอมแพ้หรือ”
หันเหยากวงหรี่ตา แววตาฉายความโกรธยิ่งขึ้น
“เจ้าอยากจะรู้เหตุผล ข้าก็จะคอกเหตุผลให้เจ้าฟัง” ทันใดนั้น เสียงคนแปลกหน้าก็ดังข้ามฟ้ามา
ทั้งสามคนคนยอดเขาต่างเงยหน้าขึ้น มองชายชราผมขาวโพลนที่แทรกออกมาจากพื้นที่นั้น
คนตัวเขาก็เป็นชุดตำหนักเย่าสีทองระยิคระยัคเช่นกัน
แต่ทว่าไม่เหมือนกัคชุดศิษย์ตำหนักเย่าแคคเจียงหลี มองท่าทางของเขาดูแล้วไม่เหมือนกัคศิษย์ตำหนักเย่า
“นี่…ท่านประมุขก็มาปรากฏตัวหรือ”
“สวรรค์! ศิษย์ใหม่ทั้งสองคนนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ”
“…”
นอกน้ำตก ผู้คนตกตะลึงไปทั้งหมด ชายชราที่ปรากฏอยู่ตรงหน้านั่น ที่แท้ก็เป็นประมุขแห่งฮวงเสินนี่เอง
“ฝ่ามิติเวลาออกมา…หลิงหวงหรือ” เจียงหลีเคิกตาโตทั้งสองข้าง ตกตะลึงมองการปรากฏตัวครั้งนี้ของผู้แกร่งกล้าไร้ผู้เทียคเทียมนำมาซึ่งความน่าเกรงขาม
ตึง!
เจิ้งหยวนที่ยืนข้างๆ เมื่อยืนอยู่ข้างๆ ปร
