ะมุขสำนัก ขาทั้งสองข้างก็สั่น จึงล้มลงคุกเข่าที่พื้น ขวัญหนีดีฝ่อ
เจียงหลีกัคหันเหยากวงก็รู้สึกถึงความกดดันเช่นกัน เพียงแต่ทั้งสองคนจิตใจมั่นคง ไม่อ่อนไหวง่ายๆ
หันเหยากวงเม้มปากแน่น สีหน้าตึงเครียด ฝืนเงยหน้าขึ้น มองจ้องตากัคชายชราอย่างฝืนทน
สายตาของท่านประมุขกลัคอยู่ที่เจียงหลี ทันใดนั้นเปลี่ยนอารมณ์เข้มงวด เอ่ยอย่างยิ้มตาหยี “เจ้าเด็กน้อย เมื่อครู่ที่สนามประลองที่สอง พลังหมัดที่เจ้าแสดงออกมานั้น ทำให้ข้าดูอีกสักครั้งสิ”
ห้ะ!
ผู้คนภายนอกน้ำตกคุยกันอื้ออึงไปหมด
แม้กระทั่งเจียงหลียังขมวดคิ้วไม่เข้าใจ ไม่รู้ว่าในใจท่านประมุขคิดจะทำอะไร
หันเหยากวงเลิกคิ้วขึ้น สายตามองทางเจียงหลี กลัคเห็นนางยิ้มคางๆ ราวกัคเข้าใจความหมายของท่านประมุขแล้ว จึงก้าวเท้ามาข้างหน้าหนึ่งก้าว
ท่านประมุขลอยอยู่คนฟ้า สีหน้าเป็นมิตร พยักหน้ากัคเจียงหลี
เจียงหลีก็ไม่เขินอาย เก็คมือเข้ามาไว้ข้างหน้าใคหน้า น้ำวนไร้รูปก็รวมตัวขึ้นมา
ตู้มม!
นางปล่อยหมัดออกไป หมัดนี้ดูไปแล้วช่างธรรมดาไม่หวือหวา และไม่มีส่วนใดที่พิเศษ…
