งกล่าวอย่างโมโห
นางรู้สึกว่าการต่อสู้ครั้งนี้เกิดขึ้นอย่างพิลึกพิลั่นนัก
“เฮอะ! โกหกทั้งเพ” เจียงเฮ่าเพิ่มแรงที่มือ
นางพลันรู้สึกถึงความมืดเบื้องหน้าแล้วสลบไป
เจียงเฮ่าไม่ได้ลงมือสังหารนาง เพราะเขารู้สึกว่าให้น้องสาวเขามาไต่สวนต้องได้ความจริงมาจากปากสตรีเจ้าเล่ห์นางนี้เป็นแน่
ทว่ายามนี้เจียงหลีและมู่ชิงเหยียนกลับไม่รู้ว่าทางนี้กำลังเกิดอันใดขึ้น
พวกนางอาศัยความมืดยามราตรีมาถึงสถานที่ที่มู่ชิงเหยียนหลบหนีออกมาอีกครั้ง ที่นี่คือโกดังท่าเรือ จากความทรงจำของมู่ชิงเหยียน ตอนนั้นพวกนางลงเรือแล้วถูกขังไว้ในโกดังแห่งนี้ นางอาศัยจังหวะที่การเฝ้าคุมหละหลวมลงมือฆ่าคนเฝ้ายามไปสองสามคน แล้วพามารดาหลบหนีออกมา
ขณะกำลังจะหนีนั้น นางจำได้ว่ามีสตรีสองสามนางกระโดดออกมาด้วยเช่นกัน ส่วนเรื่องอื่นนั้นนางจำไม่ได้แล้ว
จากคำพูดของมู่ชิงเหยียน การฝึกตนของผู้คุมพวกนั้นไม่น่าจะสูง มิฉะนั้นแล้วนางคงไม่หลบหนีมาได้อย่างง่ายดาย
บนท่าเรือเงียบสงบถูกปกคลุมไปด้วยราตรีอันมืดมิด
ไม่มีทั้งเรือที่เทียบท่าอยู่และคนเฝ้ายาม
มู่ชิงเหยียนผิดหวังเล็กน้อย “ดูแล้วก็คงไม่ได้เบาะแสอันใด”
“ในเมื่อมาแล้วก็หาอีกสักครั้งเถอะ” เจียงหลีนิ่งส
