กลับไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใดๆ อีกทั้งยังไม่ส่งเสียงราวกับว่านางเป็นหุ่นอย่างไรอย่างนั้น
ไม่นานบุรุษคนนั้นก็เสร็จกิจแล้วผละจากร่างสตรีนางนั้นออกมา
เจียงหลีดึงพลังจิตกลับมาแล้วกล่าวกับมู่ชิงเหยียนว่า “ไปกันเถอะ พวกเราเข้าไปดูกัน”
พอทั้งสองไปถึงนอกตัวบ้านก็ได้ยินเสียก่นด่าของบุรุษดังขึ้นไม่หยุด
“ไอ้พวกระยำ ให้ข้าอยู่เฝ้าที่นี่ไว้แล้วก็พากันไปเสวยสุขอย่างนั้นหรือ มารดามันเถอะ หน้าตาดีๆ ความสามารถดีๆ ล้วนถูกพวกมันเลือกไปหมดแล้ว เหลือไว้แต่ของไร้ประโยชน์เช่นนี้ให้ข้า ข้าลำบากสร้างให้กลายเป็นหุ่น ก็ทำได้แค่เอาไว้ปลดปล่อย พลังต่อสู้อันใดก็ไม่มีแม้แต่น้อย”
ประโยคนี้คลุมเครือนัก
เจียงหลีถือโอกาสถีบประตูให้เปิดออกแล้วบุกเข้าไป
“ผู้ใดน่ะ” บุรุษในบ้านหันกลับมามองอย่างระมัดระวัง สตรีนางนั้นร่างกายเปลือยเปล่านอนอยู่บนเตียงไม่ขยับไหว นัยน์ตาก็ไร้แวว
การโจมตีของพลังจิตพุ่งเข้าโจมตีเขาราวกับเข็มเล่มเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้าไปในสมองของเขาโดยตรง
“โอ๊ย!” บุรุษผู้นั้นกุมหัวกรีดร้องออกมา
มู่ชิงเหยียนเดินไปข้างเตียงโดยไม่สนใจสิ่งสกปรกตรงระหว่างขาของสตรีนางนั้น แล้วจ้องมองหน้านางด้วยความตกใจ “ข้าจำนางได้! นา
