ข้ากัน”
“ไม่เกี่ยวกับเจ้าจริงหรือ” เจียงหลีมองนางอย่างขบขัน
มู่ชิงเหยียนหันหน้าหนีไม่ให้เจียงหลีเห็นแววตาตระหนกของตัวเอง
“ไปกันเถิด” เจียงหลีเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน
มู่ชิงเหยียนมองนางอย่างฉงน แววตาฉายความไม่เข้าใจ
เจียงหลีกล่าวว่า “ที่นี่มีพี่ใหญ่ของข้าแล้ว เราไปดูที่ที่เจ้าหนีออกมากันดีกว่า”
“แล้วเขา…” มู่ชิงเหยียนมองเข้าไปในตรอกที่คึกคักด้วยความเป็นห่วง
เจียงหลีลากนางให้เดินออกมา “เขาไม่ถูกสตรีในนั้นจับกินหรอกน่า” การหาเบาะแสก็เหมือนกับงมเข็มในมหาสมุทร ที่เจียงเฮ่ามาในครั้งนี้ก็เพียงดูว่าเขาจะมีโชคเจอสตรีที่โดนขายมาที่หนานฮวงหรือไม่เท่านั้น
ถุงหอมที่เขาพกติดตัวนั้นเป็นแบบเฉพาะของหนานฮวง หากที่นี่มีสตรีหนานฮวงอยู่จริงๆ ล่ะก็ จะต้องมองมันออกแน่ เช่นนั้นเขาก็จะหาคนที่ต้องการพบจากสีหน้าท่าทางที่แปรเปลี่ยนของพวกนางได้
ส่วนที่ที่มู่ชิงเหยียนหนีออกมา พวกเขาสามคนไปมาแล้วคราหนึ่งในตอนกลางวัน แต่กลับไม่พบอันใดทั้งสิ้น ราวกับที่นั่นไม่เคยมีคนผ่านไปมา ทั้งยังรกร้างอย่างยิ่ง
ทว่าเจียงหลีไม่วางใจจึงตัดสินใจไปดูในตอนกลางคืนอีกรอบ ดังนั้นจึงได้มีการแบ่งหน้าที่กันเช่นนี้
“เจียงหลี หากเรื่องนี้เกี่ย
