ไม่นานแม่เล้าก็นำสตรีวัยแรกแย้มที่เสื้อผ้าอาภรณ์เปิดเผยเนื้อหนังสิบกว่าคนเข้ามา
สตรีเหล่านี้ยืนเรียงแถวกันตรงหน้าเจียงเฮ่าแล้วค้อมกายคำนับเขา
เจียงเฮ่ากวาดสายตามองบนร่างของพวกนางอย่างละเอียด แต่กลับไม่พบสีหน้าผิดปกติของพวกนางที่มีต่อถุงหอมแม้แต่น้อยจึงแอบผิดหวัง
“นอกจากพวกนางแล้วยังมีอีกหรือไม่”
แม่เล้าเห็นสายตาของเจียงเฮ่าไร้ความพอใจก็พลันโอดโอยขึ้น “ไอ้หยา คุณชายเจ้าคะ สตรีเหล่านี้ล้วนอยู่ในลำดับสูงๆ กันทั้งสิ้น จะไม่มีคนใดต้องตาคุณชายบ้างเลยหรือเจ้าคะ”
เจียงเฮ่าส่ายหน้า
แม่เล้าโบกมือให้สตรีพวกนั้นออกไปอย่างจนปัญญา
เจียงเฮ่าลุกขึ้นตั้งท่าจะกลับ แต่กลับถูกแม่เล้าขวางเอาไว้ “คุณชายอย่าเพิ่งรีบร้อนสิเจ้าคะ”
“หากเจ้าไม่มีสตรีนางอื่นแล้ว ข้าขอกลับก่อน” เจียงเฮ่าเอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชา
“มีเจ้าค่ะ! มีเจ้าค่ะ!” แม่เล้ารีบตอบพลางปรากฏสีหน้าลำบากใจ “แต่ว่าสตรีนางนี้ตำแหน่งและค่าเปิดตัวสูง ท่านดูสิ…”
ตุ้บ!
เจียงเฮ่าล้วงทองคำวางลงบนโต๊ะอีกสองแท่งโดยไม่กล่าวคำใด
แม่เล้าลูบหน้าที่โบกแป้งหนาเตอะพลางแย้มยิ้มยินดี นางหยิบทองแล้วรีบเดินออกไป
เจียงเฮ่านั่งลงอีกครั้งและรออย่างอดทน
เพียงแต่นึกไม่ถึงว่าการรอครั้งน
