ึงไม่ได้พูดออกมา
“ข้าได้ยินมาว่าเจ้าเคยบังเขาไว้ อยากจะเอาชีวิตตัวเองแลกกับชีวิตของเสด็จพ่อหรือ” ทันใดนั้นมู่
เหยี่ยนฉือก็พูดขึ้น
มู่ชิงเหยียนมองเขาด้วยความตกใจ ยิ่งเป็นการยืนยันได้ว่ามู่เหยี่ยนฉือก็มีสายข่าวของตัวเองคอยรายงาน “ใช่แล้วบางทีอาจเป็นเพราะว่าข้าอยู่ภายใต้สถานการณ์ตอนนั้นเป็นเรื่องที่ลูกคนหนึ่งจะทำได้แล้ว”
มู่เหยี่ยนฉือเงียบไป แล้วจู่ๆ ก็พูดว่า “เป็นอย่างทุกวันนี้ก็ดีอยู่แล้ว”
มู่ชิงเหยียนมองเขาด้วยความมึนงง
เขาพูดอย่างเย็นชาว่า “ใครทำอะไรไว้ ก็ควรได้รับผลของมัน การต่อสู้บนคมดาบ แพ้แล้วก็ต้องตาย เป็นเรื่องที่ยุติธรรมมาก”
“พี่รอง…” มู่ชิงเหยียนมีความสะอึกสะอื้นเล็กน้อย
นางและแม่เลือกที่จะทิ้งความเคียดแค้น ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วไปจากบ้านเกิดเมืองนอน เคยถูกเหล่าขุนนางเก่าแก่ด่าทอ แต่ในวันนี้ได้ยินมู่เหยี่ยนฉือพูดแบบนี้ นางรู้สึกว่าที่ทำมาทั้งหมดนั้นคุ้มค่าแล้ว
“ความเคียดแค้นนี้ได้จบลงตั้งแต่บัดนี้แล้ว ถ้าหากเจ้าคิดว่านางควรค่าแก่การติดตาม ก็ติดตามนางต่อไปได้แลย ที่นี่ไม่ใช่หนานฮวง แล้วก็ไม่มีโฮ่วจิ้นอีกต่อไป คงไม่มีใครมาคอยชี้นิ้วสั่งเจ้าแล้ว” มู่
เหยี่ยนฉือพูดอย่างช้าๆ
มู่ชิงเหยียนรู้สึกว่าเ
