เสวี่ยฮวาก็ไม่ได้บังคับ “ก็ดีเหมือนกัน เจ้าคงใช้พลังไปไม่น้อย กลับไปพักผ่อนก็ถูกแล้ว มีเรื่องอะไรไว้เดี๋ยวข้าไปหา”
พูดจบ เขายังไม่ลืมที่จะยกนิ้วโป้งให้เจียงหลี “ฝ่ามือพลังปีศาจนั้นทรงพลังมากจริงๆ! น่าเสียดายที่ข้าฝึกฝนไม่ได้แล้ว”
เจียงหลียิ้ม ไม่ได้พูดอะไร
อีกด้านหนึ่ง มู่เหยี่ยนฉือพามู่ชิงเหยียนออกจากเวทีประลองแล้วไปยังที่พักของเขาในส่วนของเสวียนจื้อ
“พี่รองรู้เรื่องในหนานฮวงได้อย่างไร หรือว่ามีคนมาบอกพี่รองรึ” มู่ชิงเหยียนถามตรงๆ
มู่เหยี่ยนฉือหันมามองนาง ไม่ได้ตอบคำถาม “เพราะเหตุใดเจ้าถึงไปอยู่กับเจียงหลีได้”
มู่ชิงเหยียนนิ่งไป กัดริมฝีปาก แล้วก็เล่าเรื่องที่ตัวเองและเจียงหลีเจอกันออกมา หลังจากนั้นนางก็พูดด้วยความคิดที่เปลี่ยนไปแล้วว่า “สงครามการแย่งชิงอำนาจจักรพรรดิ เดิมก็คือการนองเลือด เสด็จพ่อของพวกเราเห็นแก่ตัว ได้ฆ่าตระกูลเจียงทั้งตระกูล แล้วยังกลัวตระกูลลู่… เด็กกำพร้าของตระกูลเจียงร่วมมือกับตระกูลลู่โค่นล้มราชวงศ์โฮ่วจิ้นของตระกูลมู่ของพวกเรา จะผิดหรือถูก ใครจะบอกเสด็จพ่อได้”
นางอยากพูดมากว่าจักรพรรดิแห่งโฮ่วจิ้นได้รับผลกรรมที่ทำไว้ แต่การพูดแบบนี้มันดูไม่กตัญญูเอามากๆ ดังนั้นนางจ
