ำเร็จ สร้างร่างปลอมขึ้นหนึ่งร่างมารับผลของกระบี่จากลวี่หยางไว้ ส่วนร่างจริงกลับหลบหลีกออกมาอย่างเยือกเย็น ปราศจากแม้แต่รอยขีดข่วน กระทั่งเจตจำนงกระบี่ที่ใช้ตรึงเป้าหมายยังถูกเขาสะบัดหลุดออกได้โดยสิ้นเชิง!
“ระวังให้ดี ข้าจะโต้กลับแล้ว”
เสียงยังไม่ทันจาง เงาร่างของบรรพชนถิงโยวก็หายวับไปจากที่เดิม
“นั่นมัน…”
ภาพที่เห็นทำให้ม่านตาลวี่หยางหดแคบลงโดยพลัน แม้หลังการถือกำเนิดใหม่ เขาจะสูญเสียวิชาเทพนี้ไปแล้ว แต่ก็ยังจำมันได้ไม่ลืม
‘…กำหนดใกล้ไกล!?’
หนึ่งในวิชาเทพประจำตนที่ลวี่หยางเคยพึ่งพามากที่สุด บัดนี้กลับถูกบรรพชนถิงโยวแปรเปลี่ยนเป็นรูปแบบคาถาอาคม ผ่านการลดทอนอย่างใหญ่หลวงจนเหลือเพียงเงาร่างของเดิม แล้วสำแดงออกมาให้เห็น!
วินาทีถัดมา บรรพชนถิงโยวก็ปรากฏขึ้นเบื้องหลังลวี่หยางโดยไร้สุ้มเสียง
หากเป็น กำหนดใกล้ไกล ของแท้ ย่อมสามารถพาตัวเคลื่อนผ่านระยะไกลสุดขอบฟ้า ทว่าอาคมเวทที่บรรพชนถิงโยวปรุงขึ้นจากการลดทอนนั้น กลับจำกัดขอบเขตอย่างชัดเจน
‘วิชาอัศจรรย์เหินฟ้าเสี่ยวจูเทียน!’
บรรพชนถิงโยวประสานมือทำมุทรา ควบรวมแสงเวทไว้กลางฝ่ามือ ผลักออกเบื้องหน้า ทันใดนั้น เงาร่างของลวี่หยางก็หายวับไปจากที่เดิม ปรากฏอีกครั้งห่างออกไปร่วมหลายร้อยจั้ง
‘เคลื่อนตัวได้แค่ไม่กี่ร้อยจั้ง? จะมีประโยชน์อันใดกัน’
ลวี่หยางยังขบคิดไม่ตก ทว่าในห้วงนั้นเอง ท้องฟ้ารอบกายกลับแปรเปลี่ยนกะทันหัน เมฆดำครอบคลุมทั่วฟ้า สายฟ้าเลื
