พราะว่านางไม่อยากได้ระดับสัญลักษณ์สีเงินสัญลักษณ์สีทองอะไรนั่น เพราะฉะนั้น หากไม่มีคนเข้ามาหาเรื่องนาง นางก็จะไม่สังหารคนตามอำเภอใจ
แต่ชิงหว่าน นางยังหาเหตุที่จะสังหารไม่ได้ เพราะฉะนั้นทุกครั้งที่พบผู้อื่น ก็จะรีบดึงเจียงหลีเพื่อหลีกหนี
“เจ้าทำเช่นนี้ต่อไป เพราะว่าอยากจะอยู่ระดับล่างต่อไปหรือ” เดินเลี่ยงคนอีกแล้ว เจียงหลีหัวเราะแล้วเอ่ยกับชิงหว่าน
“ข้า…ข้า…” ใบหน้าของชิงหว่านแดงก่ำ ก้มหน้าไม่พูดจา นางรู้ว่าตนเองผิด แต่ไม่มีวิธีการที่จะละเลยความคิดที่อยู่ภายในใจ
รอยยิ้มบนใบหน้าเจียงหลีแสดงถึงความหยอกล้อ “ในเมื่อเจ้ากลัวถึงผลลัพธ์ที่จะตามมาเมื่อถูกคัดออก แต่ก็ไม่ยอมพยามยามเพื่อให้ได้มันมา นี่มันหลักการอะไรกัน”
“ข้าแค่คิดว่า…คิดว่า…” ชิงหว่านขาดความเชื่อมั่นในตนเอง ที่เจียงหลีพูดมาทั้งหมดนั้นถูกต้อง แต่ว่านาง “เมื่อพบเจอคนไม่รู้จักมาก่อน ข้า…”
สีหน้านางดูหงิกงอ ทำให้เจียงหลีถอนหายใจ “เจ้าไม่เหมาะที่จะเป็นธิดาสวรรค์ของสำนักพรตเสวียนหมิง”
ชิงหว่านเงยหน้าขึ้นมา มองมาทางนาง เพราะว่าคำพูดของเจียงหลี ทำให้ดวงตานางเกิดความสับสน เบ้าตาของนางแดงเล็กน้อย “ข้าไม่ได้อยากเป็นธิดาสวรรค์อะไร แต่ข้าโดนสำนักพรตเสวียน
หมิงเลือกแล้ว ข้าจะมีหนทางใด หากปฏิเสธก็ต้องตาย ข้าไม่อยากตายเช่นนี้ จึงทำได้เพียงยอมรับมัน”
“ถ้าไม่ได้ไร้ซึ่งหนทาง ใครๆ คงไม่เลือกที่จะตาย เพราะว่าเจ้าไม่อยากตาย จึงยอมรับในการคัดเลือกขอ
